Skarga kasacyjna w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do obowiązkowego szczepienia dziecka jest niezasadna, gdyż zarzuty skargi nie wykazały istotnego wpływu na wynik sprawy, a wymagania formalne kasacji nie zostały spełnione.

Obowiązek szczepień ochronnych, wynikający z ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń, jest prawidłowo nałożony na mocy prawa materialnego, a komunikaty GIS nie wpływają na jego legalność; zastosowane środki egzekucyjne są proporcjonalne i zgodne z prawem.

Rozporządzenie Rady Ministrów, nakładające obowiązek zakrywania nosa i ust, wykraczało poza delegację ustawową, co naruszało art. 92 Konstytucji RP. Decyzje wydane na jego podstawie stwierdzono jako nieważne z art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Postanowienie Ministra Zdrowia o nałożeniu grzywny na A.K. w celu przymuszenia do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych zostało utrzymane w mocy z powodu poprawnego zastosowania przepisów u.p.e.a. Egzekucja administracyjna została uznana za prawidłową, a skarga kasacyjna za niezasadną.

W razie stwierdzenia wielokrotnych poważnych naruszeń przepisów transportowych (BPN), organ ma podstawę prawna do uznania utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego. Przedsiębiorstwo powinno wykazać inicjatywę w eliminacji zagrożeń i zapewnieniu zgodności z normami prawnymi.

Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym jest wymagalny z mocy obowiązującego prawa, a wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r. nie zmienia tej wymagalności w związku z zachowaniem mocy prawnej niektórych jego elementów do czasu upływu odroczenia skutku derogacyjnego.

Obowiązek poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym jest bezpośrednio wynikający z przepisów ustawowych i musi być egzekwowany, chyba że istnieją przeciwwskazania medyczne. Skarga kasacyjna oddalona wskutek braku wykazania naruszenia prawa materialnego i procesowego przez organy administracyjne.

Wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia przez przewoźnika skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, której miarkowanie na podstawie k.p.a. nie jest możliwe, gdy kwestię tę reguluje odrębna ustawa szczególna.

Zarządzenie przez KNF kary pieniężnej dla członka rady nadzorczej spółki za zaniechania nadzorcze było w granicach prawa, z uwzględnieniem ustaw COVID-19, co potwierdza NSA, podkreślając indywidualną odpowiedzialność i brak automatyzmu w orzeczeniu sankcji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając stanowisko WSA, że wydanie decyzji o rejestracji pojazdu bez wymaganej homologacji stanowiło oczywiste naruszenie prawa, lecz nie było ono rażące. Obowiązywał bezwzględny wymóg posiadania dokumentu homologacji w momencie rejestracji pojazdu.

Zawieszenie płatności pomocy finansowej na podstawie art. 60 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/891 jest zasadne, gdy prowadzone jest postępowanie dotyczące oszustwa, a ochrona interesów UE wymaga wstrzymania wypłat do czasu wyjaśnienia podejrzeń.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając, że brak jest usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, potwierdzając zgodność nałożonej kary z prawem krajowym oraz brak możliwości zastosowania unijnych wolności wewnętrznego rynku UE.

W przypadku niespełnienia któregokolwiek z kryteriów horyzontalnych przedsięwzięcie podlega ocenie negatywnej, co nie pozwala na kontynuowanie oceny na dalszych etapach, bez względu na okoliczności korekty kosztów przez Gminę, zgodnie z regulaminem Krajowego Planu Odbudowy.

Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest prawidłowa, gdy brak jest rażącego naruszenia prawa lub skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną.