Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA oraz decyzję organu odwoławczego z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego, tj. rozpatrzenia odwołania po upływie ustawowego terminu, co skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji GITD.

Wydanie decyzji administracyjnej bez uprzedniego wszczęcia postępowania administracyjnego oraz doręczenia zawiadomienia o jego wszczęciu właściwej stronie postępowania stanowi rażące naruszenie prawa zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uzasadniające stwierdzenie nieważności takiej decyzji ostatecznej.

Zmiana stanu prawnego po wydaniu decyzji ostatecznej oraz brak możliwości organizacji zjazdu z działki sąsiedniej nie uzasadniają uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a., gdyż nie spełniają przesłanek tego przepisu, szczególnie w kontekście bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zawieszenie biegu terminów przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w okresie stanu epidemii COVID-19 jest zgodne z prawem i wyklucza przedawnienie. Przekazanie organom nieprawdziwej informacji API przez przewoźnika lotniczego uzasadnia nałożenie kary na podstawie ustawy Prawo lotnicze.

Wydana przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzja podtrzymuje wcześniejszy wyrok stwierdzający nieważność decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa, związane z brakiem stosownego upoważnienia do jej wydania oraz niedostatecznym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych dotyczących oznakowania drogi.

Cofnięcie koncesji na działalność ochrony z uwagi na jednorazowe naruszenie przepisów jest uzasadnione, gdy stwierdza się zagrożenie bezpieczeństwa publicznego, nawet bez prawomocnego wyroku skazującego, o ile zachowanie personelu ochrony przekracza uprawnienia przewidziane ustawą o ochronie osób i mienia.

Cofnięcie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu jest uzasadnione, gdy zmianie uległy skład lub surowce zadeklarowane we wniosku o pozwolenie, co może stanowić zagrożenie dla zdrowia, zwierząt lub środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny czynność tę potwierdził, uznając skargę kasacyjną za bezzasadną.

Pomimo braku formalnego legitymowania się przymiotem strony, właściciele nieruchomości obsługiwanej przez wspólny zjazd mają interes prawny w postępowaniu dotyczącym jego przebudowy i mogą być uznani za strony tego postępowania.

Zarządzający transportem odpowiada za wyposażenie kierowców w wymagane dokumenty, niezależnie od podstawy zatrudnienia. Brak spełnienia tego obowiązku usprawiedliwia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

Zasadna ocena decyzji administracyjnej w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej może być dokonana tylko przez organy uprawnione do orzecznictwa w zakresie medycyny pracy, zaś Sąd I instancji prawidłowo uznał związanie orzeczeniem lekarskim co do chorób zawodowych. Skarga kasacyjna M. Sp. z o.o. w T. była bezzasadna.

Brak odniesień do równoważności w przetargu na szkolenia projektu unijnego narusza zasadę konkurencyjności, co stanowi podstawę do uznania środków za niekwalifikowalne i zobowiązania Beneficjenta do ich zwrotu.

W polskim porządku prawnym istnieją normy prawne, które przyznają Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych kompetencje do kontroli stosowania przepisów o właściwym oznakowaniu produktów oraz do wydawania decyzji zgodnie z art. 138 rozporządzenia UE 2017/625, co potwierdza zgodność działań z prawem unijnym.

Skarga kasacyjna skarżącej D.M. od wyroku WSA dot. kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego jest bezzasadna; przewóz miał charakter okazjonalny, wymagający licencji. NSA podtrzymuje decyzję WSA i organów administracyjnych.

Okresowe ograniczenia ruchu pojazdów o dmc powyżej 12 ton, wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, obowiązują także w przypadku zakończenia przewozu drogowego na terenie Polski, wykluczając dalsze wyłączenia przewozu po dostarczeniu ładunku do odbiorcy w kraju.

Osoba zarządzająca transportem jest odpowiedzialna za wyposażenie kierowcy w wypis z licencji wymaganej do przewozu drogowego, niezależnie od formy prawnej zatrudnienia kierowcy.

NSA uznaje, że spełniając ustawowe wymogi i w oparciu o rzetelne orzeczenia lekarskie, uznano alergiczne zapalenie skóry za chorobę zawodową, wystarczając na wykazaniu zawodowych warunków narażenia pracownika.

Sąd administracyjny właściwie uznał, że organy sanitarne zasadnie odmówiły stwierdzenia choroby zawodowej T.K., ponieważ wykonane czynności zawodowe nie spełniały przesłanek zawodowego narażenia. Brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Termin przedawnienia administracyjnej kary pieniężnej, określony w ustawie o transporcie drogowym, nie wyłącza zastosowania art. 189h Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącego zawieszenia biegu tego terminu.

Zakup samochodu bez przystosowania do niepełnosprawności pracownika nie spełnia wymogów uzyskania zaświadczenia o pomocy de minimis, jako że nie jest uzasadniony celem rehabilitacji zawodowej oraz nie spełnia kryteriów oszczędnego i celowego wydatkowania środków z funduszu rehabilitacji.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, nadany na podstawie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, jest niepowtarzalny, nieprzechodni i nie może być przedmiotem sukcesji prawnej. Brak posiadania przez spółkę własnego numeru wyklucza możliwość przyznania płatności ekologicznych.

Brak uzasadnienia odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi świń na obszarze dotkniętym ASF, która odbyła się w ramach tej samej umowy zastosowanej wobec wielu innych beneficjentów, narusza zasadę równego traktowania oraz zaufania uczestników do władzy publicznej, co skutkuje uchyleniem decyzji ARiMR.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, nadany w trybie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, nie przechodzi na następcę prawnego i musi być uzyskany indywidualnie przez każdy podmiot, co wyklucza możliwość przeznaczenia przejętego numeru producentowi innemu niż pierwotnie przypisany.

Wyznaczenie terminu powstania zaległości z tytułu wskazanego w art. 60 pkt 6 u.f.p. - przy odpowiednim zastosowaniu art. 51 § 1 o.p. - w żadnym razie nie może być wiązane z wypłatą dofinansowania na rzecz beneficjenta. Jest tak z tego względu, że wypłata środków przez organ na rzecz beneficjenta stanowi realizację zobowiązania umownego (cywilnoprawnego), a co za tym idzie - już tylko z tej przyczyny