Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził prawidłowość postępowania organów celnych i sądów administracyjnych w sprawie unieważnienia zgłoszenia celnego, podtrzymując stanowisko o niewłaściwym zakończeniu procedury wywozu towarów i oddalając skargę kasacyjną spółki.

Kara pieniężna za wykonywanie przewozu bez wymaganych badań lekarskich i psychologicznych jest zasadna. Nie ma podstaw do uznania tożsamości czynów podlegających różnym regulacjom załączników ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w ramach ulg związanych z COVID-19, organ powinien uwzględniać faktycznie prowadzoną działalność gospodarczą, a nie jedynie kod PKD w rejestrze, co wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie z k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez niewykonanie sądowych wskazań skutkuje uchyleniem administracyjnych decyzji dotyczących nałożenia kar za zajęcie pasa drogowego. Organy administracyjne zobowiązane są do bezwzględnego stosowania się do wskazówek sądu celem prawidłowego ustalenia powierzchni zajęcia oraz weryfikacji przesłanek odstąpienia od kary.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając deklaratoryjny charakter decyzji o solidarnej odpowiedzialności za zwrot dofinansowania. Termin przedawnienia liczony jest od chwili doręczenia decyzji administracyjnej, nie wezwania do zapłaty.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, utrzymuje w mocy wyrok Sądu I instancji, tym samym oddalając skargę kasacyjną, uznaje, że urządzanie gier na automatach bez koncesji stanowi naruszenie prawa, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że organizowanie gier na automatach bez koncesji stanowi naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dotychczasowe ustalenia dowodowe w sposób wystarczający potwierdzają zasadność nałożonej kary pieniężnej.

NSA uchylił wyrok WSA, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, wskazał na niejasne uzasadnienie wyroku WSA, co uniemożliwia ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia.

Działalność polegająca na przewozie osób podlega obowiązkowi posiadania licencji transportowej, a jej brak w trakcie kontroli uzasadnia nałożenie kary finansowej. Przewóz okazjonalny musi spełniać określone ustawą warunki formalne. (NSA 2025)

Przewóz osób za pomocą aplikacji mobilnej, odbywany pojazdem spełniającym kryteria techniczne, stanowi transport drogowy wymagający licencji. Nałożenie kary za przewóz okazjonalny jest uzasadnione przy stwierdzeniu naruszenia art. 18 ust. 5 Ustawy o transporcie drogowym. Skarga kasacyjna oddalona.

Za czynności analityczno-dokumentacyjne, jako elementy nadzoru sanitarnego, pobierana jest opłata w wysokości kosztów ich wykonania, na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nie jest obligatoryjne, by czynności miały charakter "ponadstandardowy".

Rada Miasta nie może różnicować opłat za bilety oraz ustalać wysokości opłat dodatkowych bez odpowiedniej delegacji ustawowej. Uchwały wpływające na sytuację materialną pracowników muszą być konsultowane ze związkami zawodowymi. Przekroczenie tych kompetencji skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest prawidłowo osadzony prawnie, a jego egzekucja poprzez postępowanie administracyjne nie narusza przepisów prawa ani nie stanowi naruszenia praw konstytucyjnych skarżącej.

Lokalizacja zjazdów publicznych z drogi klasy GP dopuszczalna jest wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu. Decyzje administracyjne respektujące tę zasadę nie zostają uchylone na etapie kasacyjnym przy braku istotnego naruszenia prawa.

Zgłoszenie zawieszenia działalności gospodarczej przez jednego wspólnika spółki cywilnej nie jest skuteczne, jeśli pozostali wspólnicy nie dokonali tego aktu prawnego, co oznacza utrzymanie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego dla zgłaszającego wspólnika.

Grzywna nałożona na podstawie art. 5 u.z.z. w celu przymuszenia wykonania obowiązku szczepienia ochronnego jest zgodna z przepisami prawa materialnego i procesowego; obowiązek ten wynika z ustawowych regulacji, a jego egzekucja nie narusza konstytucyjnych praw ani wolności skarżącej.

Obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym jest prawnie wymagalny i zgodny z obowiązującymi przepisami, a jego egzekwowanie w drodze administracyjnej nie narusza prawa, pomimo wskazanych zastrzeżeń konstytucyjnych odnoszących się do regulacji proceduralnych.