Działanie organu oraz Wyrok Sądu I instancji były zgodne z prawem, nie naruszając obowiązujących przepisów ani wcześniejszych wyroków sądowych; skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że złożenie wniosku o dotację bez własnoręcznego podpisu czyni go niekompletnym. Pieczęć z faksymile nie spełnia wymogu podpisu, co uzasadnia odmowę przyznania dotacji.

Decyzja dotycząca zwrotu dotacji przez A Sp. z o.o. była prawidłowa i zgodna z prawem, ponieważ zajęcia się odbyły, a środki z dotacji oświatowej powinny być wykorzystane wyłącznie na bieżące wydatki związane z kształceniem.

Skarga kasacyjna G. Sp. z o.o. bezzasadna. Utrzymano w mocy ustalenie o nienależnie pobranych środkach finansowych w wysokości 16.522,25 zł. Prawa materialne i procedur sądowych dochowane. Operat biegłego prawidłowy. Zarzut przedawnienia nieuzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że termin uważa się za zachowany w przypadku nadania wniosku w polskiej placówce pocztowej, na podstawie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., co oznacza, że regulacja rozporządzenia ARiMR w zakresie daty wpływu do biura nie spełnia wymogów konstytucyjnej delegacji ustawowej.

Art. 37at ust. 8 ustawy Prawo farmaceutyczne nie stanowi podstawy do zobowiązania przedsiębiorcy do przekazania dokumentów poza kontekstem inspekcji lub kontroli, a sankcje na tej podstawie są bezzasadne.

W przypadku braku inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej niedopuszczalne jest stosowanie art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego jako podstawy do wezwania przedsiębiorcy o przekazanie dokumentów i nałożenia kary pieniężnej za jego niewykonanie.

Wnioski o przyznanie dotacji oświatowej muszą spełniać wymóg podpisu własnoręcznego, a niekompletność dokumentów formalnych skutkuje odmową przyznania dotacji, niezależnie od późniejszego uzupełnienia. Czynności z zakresu udzielania dotacji nie zawsze wymagają zakończenia decyzją administracyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna była bezzasadna oraz że spełnienie wymogu formalnego złożenia wniosku o płatność w terminie wyklucza naliczanie odsetek na gruncie art. 189 ust. 3 u.f.p., niezależnie od oceny instytucji zarządzającej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie nowych dowodów ujawnionych po wydaniu decyzji. Odrzuca zarzuty Grupy Producentów o błędne interpretacje prawa, potwierdzając legalność ograniczenia przyznanej pomocy finansowej i nałożenia kary za wprowadzenie organu w błąd.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty z przyczyn merytorycznych winna przybrać formę decyzji administracyjnej, co umożliwia wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia.

Były członek zarządu spółki ponosi solidarną odpowiedzialność za zwrot niewykorzystanych środków unijnych, gdyż spółka nie dopełniła obowiązku złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie, a wszczynającym odpowiedzialność był czas pełnienia funkcji przez członka zarządu.

Skarżący, wykonując usługę przewozu drogowego, spełniał przesłanki administracyjnego deliktu określonego w ustawie o transporcie drogowym. Nałożona kara pieniężna była zgodna z przepisami, a skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw do uwzględnienia.

Art. 13y ustawy zatorowej nie wyłącza prawa do naliczania odsetek od zwracanej kary pieniężnej, uzależniając czynność jej zwrotu od przepisów Ordynacji podatkowej, co wyklucza konieczność rozproszonej kontroli konstytucyjności tego przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu z racji braku oczywistego naruszenia prawa oraz niewystąpienia nieodwracalnych skutków.

Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji rejestracyjnej nie naruszała przepisów w sposób uzasadniający jej unieważnienie; skarga kasacyjna pozbawiona była wystarczających podstaw merytorycznych, a wskazane naruszenia prawa nie skutkowały nieodwracalnymi skutkami prawnymi.