Skarga kasacyjna podważająca decyzję o zwrocie środków z dofinansowania unijnego z powodu naruszenia zasad konkurencyjności i nieproporcjonalnych warunków udziału została oddalona przez NSA jako niezasadna, spełniając przesłanki materiałoprawnej oceny poczynionej przez sąd pierwszej instancji.

Ostateczne umorzenie postępowania egzekucyjnego nie wyłącza możliwości prowadzenia postępowań nadzwyczajnych w stosunku do postanowień wydanych w sprawie rozpatrzenia zarzutów przez wierzyciela, zatem wniosek o stwierdzenie nieważności tych postanowień może być rozpatrywany.

Skarga kasacyjna w sprawie wykorzystania i rozliczania dotacji oświatowej jest oddalona z uwagi na brak podstaw do złożenia korekty rocznego rozliczenia w trakcie postępowania kontrolnego, co uniemożliwia kwestionowanie wymogu zwrotu niewykorzystanych środków.

Dopuszczenie w SIWZ klauzuli generalnej umożliwiającej oferty równoważne uzasadnia niezamieszczenie przy każdej normie sformułowania "lub równoważne"; tym samym takie postanowienia zamawiającego nie naruszają art. 30 ust. 4 P.z.p. i nie wpływają na ograniczenie konkurencji, nie stanowiąc podstawy do zwrotu dofinansowania.

Beneficjent dofinansowania z funduszy unijnych zobowiązany jest do zwrotu środków w przypadku niezrealizowania warunków umowy, w tym niewłaściwego wykorzystania środków i naruszenia zasad konkurencyjności, co skutkuje nieosiągnięciem zakładanych rezultatów projektu.

W przypadku nieuiszczenia opłaty parkingowej, obowiązek jej zapłaty domniemanie obciąża właściciela pojazdu, chyba że wykaże on, iż korzystała z niego inna osoba; z uwagi na brak istotnego uchybienia proceduralnego, skarga kasacyjna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że działania beneficjenta skutkowały naruszeniem norm proceduralnych i zasad konkurencyjności, dlatego nieuzasadnione wydanie unijnych środków podlega zwrotowi, zgodnie z ustawą o finansach publicznych.

Umowy o świadczenie wykładów mają charakter umowy o świadczenie usług, a nie dzieła, z uwagi na brak zindywidualizowanego rezultatu. Podlegają zatem regulacjom dotyczącym zlecenia, co skutkuje obowiązkiem ubezpieczeniowym.

Zgłoszenie wyrobu medycznego, które pozostaje niekompletne i zawiera błędy formalne mimo dwukrotnego wezwania do uzupełnienia, może być uznane za niedokonane zgodnie z art. 63 ustawy o wyrobach medycznych. Rozbieżności w nazwie handlowej uniemożliwiają prawidłową identyfikację wyrobu, co uzasadnia decyzję o odmowie rejestracji.

Umowa na przygotowanie i wygłoszenie wykładu dla aplikantów radcowskich polegająca na świadczeniu usług nie spełnia kryteriów umowy o dzieło. W związku z tym uczestnik podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Umowy dotyczące wygłoszenia wykładów nie stanowią umów o dzieło, lecz umowy o świadczenie usług, podlegające przepisom o zleceniu. Osoby wykonujące takie umowy obowiązane są do ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Umowa dotycząca przeprowadzenia wykładu dla aplikantów radcowskich, mimo jej nazwy, nie spełnia przesłanek umowy o dzieło, lecz stanowi umowę o świadczenie usług z obowiązkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał umowę o wygłoszenie wykładu za umowę o świadczenie usług, odrzucając kwalifikację jako umowy o dzieło ze względu na brak indywidualizacji i samoistności rezultatu. Umowa podlegała zatem regulacjom dotyczącym ubezpieczenia zdrowotnego.

NSA wskazuje na potrzebę dokonania przez WSA pełnej oceny prawnej decyzji administracyjnej dotyczącej koncesji, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności proceduralne i prawne, oraz sprecyzowania wskazań do dalszego postępowania zgodnie z prawem materialnym.

Umowa na wygłoszenie wykładu nie stanowi umowy o dzieło, gdy brakuje precyzyjnego oznaczenia dzieła i jego wynik w postaci twórczego rezultatu. W takim przypadku umowę należy kwalifikować jako umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, a więc z obowiązkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zgłoszony znak towarowy nie nabył wtórnej zdolności odróżniającej, gdyż brak było przekonujących dowodów wskazujących, że znaczna część docelowej grupy odbiorców identyfikuje go z usługami skarżącej.

Umowa o wykład dla aplikantów radcowskich zawarta przez OIRP nie stanowi umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, co implikuje obowiązek podlegania ubezpieczeniom zdrowotnym, bowiem brak było wskazań indywidualizujących wykład jako dzieło o samoistnym charakterze.

Działania podjęte w ramach realizacji umowy pomiędzy O. I. R. P. w K. a uczestniczką, mającej na celu wygłoszenie wykładu, nie stanowią umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, co skutkuje podleganiem uczestniczki obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej powinien zawierać szczegółowe określenie przedmiotu sporu oraz dowód na bezskuteczność negocjacji; brak spełnienia tych warunków uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania przez organ.