Podmiot wynajmujący lokal użytkowy, w którym prowadzone są nielegalne gry na automatach, może być uznany za współurządzającego gry hazardowe, podlegając tym samym karze pieniężnej, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, nawet jeśli urządzenia nie są jego własnością.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że uchwała Rady Powiatu w Nowym Mieście Lubawskim o pozbawieniu kategorii drogi powiatowej jest zgodna z prawem, spełniając warunki dekategoryzacji, oraz potwierdził, że sporne odcinki nie posiadają cech dróg powiatowych zgodnie z art. 6a ust. 1 u.d.p.

Osoba fizyczna urządza grę hazardową poza kasynem gry bez posiadania koncesji, ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Skarga kasacyjna D.T. na wyrok WSA dotyczący kary za urządzanie gier hazardowych bez zezwolenia jest niezasadna – wyrok WSA zgodny z prawem, prawidłowo oparty na ustaleniach faktycznych, bez podstaw do naruszenia przepisów proceduralnych czy materialnych.

Uchwała organu samorządu terytorialnego dotycząca opłat za usuwanie pojazdów, pozbawiona wystarczającego uzasadnienia oraz nieprzestrzegająca ustawowych kryteriów, podlega stwierdzeniu nieważności w całości.

Działalność polegająca na urządzaniu gier na automatach poza kasynem bez koncesji uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, nawet jeśli formalnie osoba działa jako wydzierżawiający lokal. Punktem decyzyjnym jest rzeczywista aktywność w organizowaniu gier.

Skarżący, umożliwiając instalację automatów w wynajmowanych lokalach, ponosi odpowiedzialność za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych.

Podmiot wynajmujący lokal, w którym instalowane są nielegalne automaty, a który nie wykazał przekazania lokalu innemu podmiotowi, może zostać uznany za współurządzającego gry hazardowe, ponosząc odpowiedzialność za brak właściwych zezwoleń i koncesji.

Uchwała Rady Miejskiej w L. ustalająca przebieg drogi gminnej nr 161845E została stwierdzona jako nieważna z powodu braku precyzyjnego określenia przebiegu drogi i dostatecznego uzasadnienia, co naruszyło wynikający z art. 7 ust. 3 u.d.p. obowiązek precyzyjnego ustalenia przebiegu dróg gminnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nakładanie kar na podstawie art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym wymaga tożsamości znamion deliktów między załącznikami nr 3 i nr 4, co w niniejszej sprawie nie zachodziło, dlatego decyzje organów były prawidłowe.

Sąd stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej za wprowadzenie papryki czerwonej o nieodpowiednim oznaczeniu kraju pochodzenia było zgodne z prawem. Orzekł, że decyzja organu nie naruszała prawa, uznając, że oznaczenie państwa powinno być łatwo dostępne i widoczne dla konsumenta. Kara została uznana za proporcjonalną i adekwatną do popełnionego naruszenia.

Użycie magnesu w celu fałszowania danych rejestrowanych przez tachograf wypełnia znamiona naruszenia lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Oddala się skargę kasacyjną dotyczącą wymierzenia kary za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, uznając działanie Skarżącej jako spełniające znamiona urządzania gier w rozumieniu ustawy.