Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Opolu z powodu błędnego kwestionowania legalności urządzeń pomiarowych i niewłaściwej oceny dowodów, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Dokonanie przez Starostę rejestracji pojazdu w wyniku rażącego naruszenia § 14 ust. 4 pkt 2 r.r.p., bez oświadczenia homologacyjnego producenta, uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej.

NSA stwierdza, że błędne zinterpretowanie przez organy sanitarno-inspekcyjne żądania strony co do cofnięcia kwarantanny narusza zasady postępowania. Podstawy prawne nałożenia kwarantanny były niezgodne z Konstytucją, co czyniło decyzje organów nielegalnymi i nieważnymi.

Rejestracja pojazdu z naruszeniem przepisu § 14 ust. 4 pkt 2 r.r.p., polegająca na braku oświadczenia o homologacji od producenta, stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności takiej rejestracji.

Zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego z naruszeniem ustalonych warunków stanowi naruszenie dyscypliny finansów publicznych, nawet jeśli możliwość zmiany była przewidziana, ale nie spełniała warunków określonych w postępowaniu przetargowym.

Dla uznania choroby jako zawodowej wystarczające jest stwierdzenie istnienia warunków narażających oraz wysokie prawdopodobieństwo zawodowego charakteru, potwierdzone orzeczeniem lekarskim. Organ administracji działa w granicach takiego orzeczenia, chyba że wzbudza ono istotne wątpliwości.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu jest uzasadnione rażącym naruszeniem prawa, polegającym na zarejestrowaniu pojazdu o zmienionych parametrach technicznych bez zgody producenta, co naruszałoby zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej wydanej na podstawie nieważnego dowodu rejestracyjnego, który stał się taki na skutek wcześniejszego stwierdzenia nieważności decyzji, jest zgodne z prawem i słuszne z uwagi na brak podstawy prawnej do skutecznej rejestracji pojazdu.

Decyzja WSA uchylająca nałożenie kary pieniężnej jest wadliwa; NSA nakazuje ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując, iż brak zezwolenia kategorycznie wyklucza egzonerację.

NSA uznaje, że wyrok WSA nie spełnia wymogów proceduralnych i prawnych, gdyż nie przeprowadził pełnej analizy kompetencji organów gminy, co skutkuje jego uchyleniem i przekazaniem do ponownego rozpoznania. Konieczne jest wyjaśnienie roli Rady Miejskiej w zakresie udzielania poręczeń.

Nałożenie obowiązku kwarantanny przekraczającym granicę zewnętrzną bez uprzedniego stwierdzenia narażenia na zakażenie wykracza poza konstytucyjne ramy ograniczeń swobody poruszania się i wymaga ustawowej regulacji, czego akt wykonawczy Rady Ministrów nie spełniał.

Zmiany prawne w ustawie egzekucyjnej likwidują przeszkody związane z błędnie wystawionymi tytułami wykonawczymi jedynie na jednego z małżonków, umożliwiając ich poprawne zastosowanie w świetle nowych regulacji prawnych.