Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że błędne naliczanie kar pieniężnych przez organy, polegające na sumowaniu kar zamiast stosowania stawki progresywnej, nie miało wpływu na ostateczny wymiar kary, wynoszący zgodnie z ustawą 12 000 zł; zatem skarga kasacyjna zasługuje na oddalenie.

Postępowanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nieprawidłowo realizujące wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie zwolnienia z obowiązków opłacania składek, będące uchybieniem proceduralnym, nie może skutkować negatywnym dla strony transportem prawnym.

Skarga kasacyjna, w której nie wykazano naruszenia prawa materialnego lub proceduralnego, poprzez brak precyzji i argumentacji, podlega oddaleniu, a koszty postępowania kasacyjnego mogą być niezasądzone.

Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznał konieczność powtórnego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wszechstronnej analizy przesłanek umorzenia składek oraz wnikliwej oceny dowodów dotyczących stanu zdrowia i majątku skarżącego.

Oddala się skargę kasacyjną S. Sp. z o.o. jako bezzasadną. Cofnięcie świadectwa kierowcy oraz roczne zawieszenie wydawania nowych świadectw przez organ administracyjny jest zgodne z prawem, gdy przedsiębiorca nie spełnia warunków formalnych określonych w przepisach prawa krajowego i unijnego.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna z uwagi na brak wykazania istotnego wpływu zarzucanych naruszeń proceduralnych na treść zaskarżonego wyroku, co skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za domniemane naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

NSA uznaje skargę kasacyjną za nieuzasadnioną, podtrzymując wyrok WSA, stwierdzając brak formalnego uzasadnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego i proceduralnego, co uniemożliwia kasacyjną kontrolę rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia składek.

Oddalono skargę kasacyjną złożoną przez M. S., z powodu nieprzekonująco wyeksponowanych podstaw naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do umorzenia składek ZUS, co czyni skargę niezasadną według art. 184 p.p.s.a.

ZUS prawidłowo odmówił umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z uwagi na niewykazanie przesłanek natychmiastowej potrzeby ich umorzenia, a także braki dowodowe. Skarga kasacyjna nie znalazła uzasadnienia, umorzenie składek następuje wyłącznie w okolicznościach nadzwyczajnych, których tu nie stwierdzono.

Przy rozstrzyganiu o nałożeniu kary za przewóz pojazdem nienormatywnym należy uwzględniać dopuszczalne odchylenia wyników pomiaru nacisku osi, rozstrzygając wątpliwości na korzyść przewoźnika (art. 7, 8 §1, 77 §1 k.p.a.). Ukazanie przekraczania norm bez wyraźnego wykazania rzeczywistego stanu wymaga ponownego badania.

Uchylenie wyroku WSA z uwagi na niepełne uzasadnienie zgodności postępowania organu z prawem; NSA podkreśla konieczność szczegółowego odniesienia się do argumentów skarżącego w uzasadnieniu, które ma kluczowe znaczenie dla prawidłowej kontroli instancyjnej.

Manipulacja tachografu, polegająca na wprowadzeniu go w tryb fałszujący zapis faktycznej aktywności kierowcy, uzasadniała nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skarga kasacyjna, kwestionująca prawidłowość postępowania dowodowego, została oddalona.

NSA oddala skargę kasacyjną A.S., stwierdzając, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

NSA oddala skargę kasacyjną uznając, że brak uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia, podtrzymując kwalifikację naruszeń oraz prawidłowość postępowania dowodowego organów administracyjnych.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiocie nałożenia kary finansowej za naruszenie przepisów dotyczących opłaty elektronicznej, była zgodna z prawem, a skarga kasacyjna została oddalona jako nieuzasadniona. Sąd uznał, że brak formalnych nieprawidłowości w działaniu organu eliminuje podstawę do wzruszenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacji stanowiła oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące, z uwagi na brak zamierzonego skutku społeczno-gospodarczego, co wykluczało stwierdzenie jej nieważności.

Sąd uznał, że oczywiste naruszenie przepisów prawa materialnego przez organ rejestrujący pojazd, polegające na braku wymaganych dokumentów, samo w sobie nie wystarcza do stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadność takiego stwierdzenia wymaga wystąpienia skutków, które naruszają zasadnicze normy praworządności.