Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna była bezzasadna oraz że spełnienie wymogu formalnego złożenia wniosku o płatność w terminie wyklucza naliczanie odsetek na gruncie art. 189 ust. 3 u.f.p., niezależnie od oceny instytucji zarządzającej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie nowych dowodów ujawnionych po wydaniu decyzji. Odrzuca zarzuty Grupy Producentów o błędne interpretacje prawa, potwierdzając legalność ograniczenia przyznanej pomocy finansowej i nałożenia kary za wprowadzenie organu w błąd.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty z przyczyn merytorycznych winna przybrać formę decyzji administracyjnej, co umożliwia wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia.

Skarżący, wykonując usługę przewozu drogowego, spełniał przesłanki administracyjnego deliktu określonego w ustawie o transporcie drogowym. Nałożona kara pieniężna była zgodna z przepisami, a skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw do uwzględnienia.

Art. 13y ustawy zatorowej nie wyłącza prawa do naliczania odsetek od zwracanej kary pieniężnej, uzależniając czynność jej zwrotu od przepisów Ordynacji podatkowej, co wyklucza konieczność rozproszonej kontroli konstytucyjności tego przepisu.

NSA stwierdził uchybienia Sądu meriti w wykładni i zastosowaniu przepisów oraz uchylił wyrok, polecając ponowne rozpoznanie przez WSA, uwzględniając wykładnię NSA w zakresie stosowania procedur AML.

NSA potwierdza zasadność stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu z rażącym naruszeniem przepisów prawa, podkreślając obowiązek uzyskania odpowiednich dokumentów homologacyjnych dla rejestracji nowych pojazdów w Unii Europejskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu z racji braku oczywistego naruszenia prawa oraz niewystąpienia nieodwracalnych skutków.

Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji rejestracyjnej nie naruszała przepisów w sposób uzasadniający jej unieważnienie; skarga kasacyjna pozbawiona była wystarczających podstaw merytorycznych, a wskazane naruszenia prawa nie skutkowały nieodwracalnymi skutkami prawnymi.

Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji rejestracji pojazdu pozostała w mocy ze względu na brak podstaw prawnych i dowodowych do jej uchylenia oraz prawidłowość sądu I instancji w aspekcie formalnoprawnym.

Decyzja administracyjna o rejestracji pojazdu, podlegająca stwierdzeniu nieważności z powodu braku homologacji UE, jest zgodna z prawem, co potwierdza jej rażące naruszenie przepisów o dopuszczeniu pojazdu do ruchu.

Decyzja o rejestracji pojazdu, która nie spełnia wymogów formalnych związanych z homologacją typu UE dla nowo dopuszczanego do ruchu pojazdu, narusza przepisy prawa w sposób rażący i podlega stwierdzeniu nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Rejestracja pojazdu niezgodna z wymogami homologacji stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem jej nieważności. Organy administracyjne i sądy zastosowały w tym zakresie przepisy prawa krajowego i unijnego prawidłowo, a brak wymaganych dokumentów uniemożliwia uznanie legalności rejestracji.

Rejestracja pojazdu bez przedłożenia świadectwa zgodności WE, wymaganego przez prawo krajowe i unijne, stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Brak wymaganych dokumentów nie może być usprawiedliwiany błędami interpretacyjnymi organu rejestracyjnego.

Kara pieniężna nałożona na członka zarządu oraz członka rady nadzorczej spółki publicznej za naruszenie obowiązków informacyjnych jest zasadna, jeśli spełnione są przesłanki wynikające z zawieszenia biegu terminów materialnych na mocy ustawy covidowej oraz nienależytego wykonania funkcji kontrolnych.

NSA podtrzymał wyrok uchylający decyzję odmowną GIS z powodu braku prawidłowej opinii konsultanta wojewódzkiego wymaganej przez art. 33q ust. 8 Prawa atomowego, co czyniłoby odmowę zgody nieskuteczną.

Skarga kasacyjna M.N. została oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych i prawnych organów niższej instancji, które wykazały, że skarżący był zobowiązany do opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi.

Uchwała rady gminy o nadaniu nazwy drodze wewnętrznej, która nie respektuje prawa właścicieli co do zaakceptowanej nazwy, jest sprzeczna z art. 8 ust. 1a u.d.p. i wymaga stwierdzenia jej nieważności.

Wymagalność obowiązku szczepienia ochronnego względem małoletniego istnieje, pomimo orzeczenia TK o niekonstytucyjności niektórych przepisów, dzięki odroczeniu utraty ich mocy obowiązującej i wydaniu nowych regulacji wykonawczych (art. 17 ust. 2-5 u.z.z.ch.).