NSA utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie o obowiązku zwrotu dotacji przez podmiot prowadzący przedszkole w momencie przyznania środków. Zmiana podmiotów nie niweczy zobowiązania. Niewykorzystanie dotacji do końca roku budżetowego skutkuje jej zwrotem z odsetkami.

Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, wydana w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności, nie narusza prawa materialnego w sposób rażący; nieuzasadnione są twierdzenia o braku podstaw prawnych lub terminów wymagalności przedstawienia orzeczeń zdrowotnych i psychologicznych. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykorzystanie środków unijnych z naruszeniem ustalonych procedur oraz harmonogramu realizacji projektu stanowi nieprawidłowość skutkującą obowiązkiem zwrotu tych środków wraz z odsetkami. WSA był związany orzecznictwem NSA w tej sprawie.

Potwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że dla ustalenia choroby zawodowej wystarczające jest potwierdzenie przez uprawnioną jednostkę medycyny pracy związku choroby z narażeniem zawodowym, bez konieczności dodatkowego postępowania dowodowego.

Beneficjent, poprzez określenie nadmiernych i nieproporcjonalnych warunków udziału w postępowaniu, naruszył zasady uczciwej konkurencji, uzasadniając zastosowanie korekty finansowej. Korekta ta jest słuszna z uwagi na wpływ naruszeń na budżet UE oraz ograniczanie konkurencji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało prawo stwierdzić nieważność decyzji Starosty o rejestracji pojazdu, ponieważ zostało wykazane, że decyzja była wydana z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Zakaz prowadzenia reklamy aptek, przewidziany w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, narusza unijne przepisy o swobodnym świadczeniu usług i nie może być podstawą do nałożenia kary, co skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej w tej kwestii.

Ocena projektu złożonego przez S. Sp. z o.o. Sp.k. w M na dofinansowanie z funduszy unijnych została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a Zarząd Województwa Podkarpackiego nie zdołał wykazać niespójności w danych potwierdzających status MŚP spółki zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia 651/2014.

Dla skierowania na badanie lekarskie wystarczające jest posiadanie przez organ wiarygodnych informacji o stanie zdrowia kierowcy wskazujących na uzasadnione zastrzeżenia, bez konieczności wykazywania bezpośredniego wpływu stwierdzonych zaburzeń na zdolność prowadzenia pojazdów.

Zawarcie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wpisu dotyczącego działalności usługowej oraz udokumentowanie jej fakturą VAT zgodnie z wymaganiami § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wystarcza do uznania spełnienia kryteriów przyznania pomocy finansowej.

Art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich, wymagający tytułu prawnego do gruntów, jest zgodny z prawem unijnym i Konstytucją RP. Przepisy unijne dopuszczają dodatkowe krajowe wymogi płatności, jeśli nie naruszają celów wspólnotowych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając za prawidłową decyzję o stwierdzeniu nieważności rejestracji pojazdu z uwagi na rażące naruszenie przepisów o rejestracji w związku z brakiem odpowiednich dokumentów homologacyjnych.

Zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia nr 612/2009 w zakresie wymierzania kar za nienależne refundacje wywozowe, a zarzuty procesowe muszą wykazywać istotny wpływ na rozstrzygnięcie, czego skarga kasacyjna nie wykazała.

Zastosowanie art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich, wymagającego posiadania tytułu prawnego do gruntu publicznego, nie narusza prawa unijnego ani zasad konstytucyjnych, a wymóg ten jest zgodny z zasadą proporcjonalności i zgodny z celami Unii.

Wymóg legitymowania się tytułem prawnym do gruntów publicznych, określony w art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich, jest zgodny z prawem unijnym i nie narusza konstytucyjnej zasady równości, będąc uzasadnionym dodatkowym warunkiem przyznania płatności.

Zakaz prowadzenia reklamy aptek zgodnie z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego jest niezgodny z prawem unijnym, szczególnie z dyrektywą 2000/31/WE i postanowieniami TFUE, co czyni nałożone kary za takie naruszenia bezprawnymi i nieuzasadnionymi, uzasadniając ich uchylenie oraz umorzenie postępowania.

Zakaz reklamy aptek, wynikający z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, jest sprzeczny z art. 8 dyrektywy 2000/31/WE oraz art. 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co wyklucza sankcjonowanie działań reklamowych na gruncie prawa krajowego.