Brak podejmowania zatrudnienia przez opiekuna osoby niepełnosprawnej, wynikający z konieczności sprawowania faktycznej opieki, uprawnia do świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, o ile opieka wyklucza podjęcie pracy nawet w niepełnym wymiarze.

Skarga kasacyjna zostaje oddalona z uwagi na brak spełnienia wymogów formalnych i nieprawidłowe skonstruowanie jej podstaw, co uniemożliwia rozstrzygnięcie na jej korzyść.

Osoba sprawująca stałą i niezbędną opiekę nad członkiem rodziny o znacznym stopniu niepełnosprawności ma prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, niezależnie od wcześniejszych powodów niepodejmowania zatrudnienia, jeśli na datę wniosku istnieje obiektywna potrzeba takiej opieki.

W sytuacji niewykazania dokumentów potwierdzających istnienie prawa zarządu nieruchomością Skarbu Państwa, z mocy prawa staje się ona mieniem gminy od dnia 27 maja 1990 roku, zgodnie z przepisami ustawy komunalizacyjnej.

Dyrektor Aresztu Śledczego w R. dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, mimo dostępu do danych poprzez zewnętrzne bazy, co skutkuje obowiązkiem udostępnienia informacji mimo zarzutów nadużycia prawa przez wnioskodawcę.

NSA orzeka, iż decyzje wydane na podstawie art. 16 ustawy wypadkowej podlegają kontroli sądu administracyjnego po ponownym rozpatrzeniu, co zapewnia ochronę sądową decyzjom uznaniowym Ministra Obrony Narodowej, zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Postanowienie organu o zaliczeniu wpłaty podatkowej ma charakter deklaratoryjny i odpowiada za rozliczenie zaległości z dniem dokonania wpłaty; podatnik nie może w jego ramach kwestionować istnienia zaległości podatkowej. Podnoszone zarzuty nie wykazały naruszenia prawa procesowego ani materialnego przez organ.

Skarga kasacyjna na bezczynność organu jest dopuszczalna, jeśli dotyczy czynności technicznych wynikających z przepisów prawa, jednak jej oddalenie jest zasadne, gdy nie wykazano naruszenia materialnych norm prawa przez sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, bez dostatecznych przesłanek znanych w dacie decyzji, stanowiło rażące naruszenie zasady proporcjonalności i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie wniosku o dowód z opinii biegłego było zasadne, gdyż sposób zaliczania wpłat na poczet zaległości podatkowych nie wymaga uzyskania opinii biegłego, a ocenie podlega sposób stosowania przepisów prawa podatkowego. Skarga kasacyjna została oddalona.

Radny sejmiku województwa nie jest wyłączony z kręgu uprawnionych do uzyskania informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak wykazania przez spółkę przesłanek tajemnicy przedsiębiorstwa uzasadnia obowiązek udostępnienia informacji.

Niedopuszczalność złożenia odwołania od pisma informacyjnego nie stanowiącego decyzji administracyjnej uzasadnia brak środka zaskarżenia. Pismo informujące o klasyfikacji informacji jako niepublicznej nie podlega procedurze odwoławczej.

Negatywna opinia komisji habilitacyjnej, iż osiągnięcie naukowe w postaci cyklu publikacji nie spełnia wymogów znacznego wkładu w rozwój nauki, oraz brak tematycznego powiązania między publikacjami, uzasadniała odmowę nadania stopnia doktora habilitowanego skarżącemu. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji RDN.

Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej ma charakter deklaratoryjny i wskazuje na dokonanie czynności rozliczeniowej. Podatnik może kwestionować sposób, ale nie istnienie zaległości podatkowych w tym trybie.