Art. 62 ust. 2 u.p.z.p. wymaga obowiązku sporządzenia planu miejscowego wynikającego z przepisów szczególnych dla skutecznego zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

NSA potwierdza, że brak przeciwwskazań medycznych oraz skuteczne doręczenie upomnienia wystarczają do uznania obowiązku szczepień jako wymagalnego, a procedura egzekucyjna została wszczęta zgodnie z prawem.

Taksa dla opłat za usługi wodne może być określana decyzją administracyjną na podstawie Ordynacji podatkowej, nawet gdy informacja roczna nie została zaskarżona; decyzja ta ma charakter konstytutywny, ustalając zobowiązania różnie od informacji przeddecyzyjnej.

Decyzja administracyjna może korygować wysokość opłaty wodnej ustaloną w informacji rocznej, jako że informacja ta nie ma charakteru konstytutywnego. Do korekty można stosować art. 21 Ordynacji podatkowej w związku z art. 300 ustawy Prawo wodne. Informacja jest czynnością techniczną, a decyzja ustala zobowiązanie.

Art. 110u § 1 u.p.e.a. przewiduje 14-dniowy termin na wniesienie zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości, biegnący od daty ukończenia tych czynności, co zgodnie z Naczelnym Sądem Administracyjnym jest zgodne z konstytucyjnymi wzorcami prawnymi, a wniesienie zarzutów po tym terminie jest uchybieniem.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że organy podatkowe naruszyły przepisy w zakresie doręczeń, co skutkowało brakiem możliwości udziału strony w postępowaniu. Skarga kasacyjna została oddalona, co potwierdza obowiązek prawidłowego doręczania korespondencji podatkowej na adres znany organom.

NSA stwierdził, że zmiany konstrukcyjne pojazdu nielegitymują do uznania za producenta, a brak koniecznych dokumentów homologacyjnych jest podstawą do stwierdzenia nieważności rejestracji. Sąd oddalił skargę kasacyjną.

Nie można domagać się wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie nowych dowodów, jeżeli wniosek złożono po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a., a obowiązek wznowienia z urzędu występuje jedynie w ściśle określonych sytuacjach.

Obowiązek przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest spełniony poprzez jedynie złożenie stosownego wniosku. Faktyczne przyłączenie jest konieczne do realizacji wymogów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Postanowienie SKO oraz wyrok WSA uchylone. Uznano, że Fundacja [...] posiadała podstawy prawne do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej z uwagi na społeczny interes związany z potencjalnym zagrożeniem dla środowiska i związanymi celami statutowymi.

Decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny; brak podstaw do zakwestionowania decyzji związanych z ochroną środowiska oraz ustaleniem norm hałasu.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego niedopuszczalne jest ograniczenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w sposób naruszający art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju sieci telekomunikacyjnych. Zakazy powinny być jednoznacznie określone i oparte na przepisach ustawowych.

Władztwo planistyczne gminy uprawnia jej organy do ograniczenia możliwości zabudowy terenów rolnych w celu ochrony zwartych obszarów gruntów ornych, zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz interesem publicznym, bez naruszenia konstytucyjnego prawa własności.

Zgodnie z interpretacją art. 26 ust. 1 ustawy pomocowej w kontekście art. 17 u.ś.r., świadczenia rodzinne dla obywateli Ukrainy przebywających w Polsce obejmują zarówno świadczenia związane z dziećmi, jak i pozostałe świadczenia rodzinne, bez ograniczenia do tych wyłącznie związanych z opieką nad dziećmi.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawomocność wywłaszczenia zgodnie z celem ochrony środowiska Tatrzańskiego Parku Narodowego, podtrzymując decyzję Wojewody Małopolskiego o odmowie zwrotu nieruchomości, gdyż cel wywłaszczenia został spełniony według art. 137 ust. 1 ugn.

Wniosek o wznowienie postępowania nie może być skutecznie złożony po upływie terminu określonego w art. 148 KPA, jeżeli strona dowiedziała się o podstawie wznowienia z wcześniejszego udziału w postępowaniu, a powyższe uchybienie uprawnia organ do odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.

Osoba fizyczna prowadząca niepubliczne przedszkole ponosi odpowiedzialność jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zaliczek od wynagrodzeń pracowników, jako że przedszkole nie stanowi odrębnego podmiotu prawnego zdolnego do posiadania majątku i zaciągania zobowiązań.

Oddalenie skargi kasacyjnej - osoba fizyczna prowadząca niepubliczne przedszkole jako organ prowadzący zobowiązana do naliczania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy, nie samodzielne przedszkole, które nie posiada zdolności prawnej do pełnienia roli płatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że najem nieruchomości pomiędzy podmiotami powiązanymi, realizowany po cenach rynkowych, nie stanowi ukrytego zysku podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek, co uzasadnia uchylenie dotychczasowej interpretacji indywidualnej.

W decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. wymaga się precyzyjnego określenia obszaru pasa montażowego i uwzględnienia skutków inwestycji dla nieruchomości; brak tych elementów uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną stwierdzając, że przepisy dotyczące przyznania pomocy finansowej nie zostały naruszone w zaskarżonym wyroku, a zarzuty dotyczyły błędnej wykładni prawa krajowego i unijnego bez podstaw do uznania ich zasadności.

Rekompensata pieniężna przyznawana ławnikom za udział w czynnościach sądowych, nie jest dietą ani inną należnością zwolnioną z opodatkowania na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b i pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Rozstrzygnięcie NSA uchylające częściowo wyrok WSA i decyzję podatkową ze względu na niewystarczające rozważenie kwestii przedawnienia zobowiązań w podatku akcyzowym, nakazuje ponowne rozpatrzenie z uwzględnieniem skuteczności postępowania karnoskarbowego.

Zmiana decyzji administracyjnej w trybie art. 155 kpa, dokonana z przyczyn merytorycznych, wymaga przestrzegania przesłanek określonych w tym przepisie, a rozbieżności interpretacyjne nie skutkują rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.