Odpisy orzeczeń Sądu Najwyższego stanowią informację publiczną, która powinna być udostępniana w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ, nie realizując wniosku w tym zakresie, dopuścił się bezczynności, choć nie rażącej, co obliguje do podjęcia działań przez organ zgodnie z prawem dostępu do informacji.

Pismo organu odmawiające udostępnienia informacji publicznej może być uznane za decyzję administracyjną, jeśli zawiera podstawowe elementy formalne. Wszelkie środki zaskarżenia powinny być rozpoznane merytorycznie, mimo błędnego ich oznaczenia przez stronę.

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionej podstawy; wyczerpanie kontyngentu taryfowego uzasadniało nałożenie dodatkowego cła ochronnego; Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisów proceduralnych ani materialnych.

Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, jeśli nie spełnia wymogów precyzyjnego określenia naruszonych przepisów oraz ich właściwej subsumcji w kontekście stanu faktycznego, co uniemożliwia merytoryczne rozstrzygnięcie zarzutów.

Koszty uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia udziałów powinny być ustalane na podstawie ekonomicznej wartości wydatków poniesionych na nabycie tych udziałów, istniejącej w momencie uzyskania przychodu, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość zastosowania przez WSA procedur doręczenia zastępczego w administracyjnym postępowaniu odwoławczym, co skutkowało stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania przez K.P.

Podział nieruchomości musi być zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w tym z wymogami dotyczącymi minimalnych powierzchni działek i dostępem do dróg publicznych. Brak spełnienia tych wymagań czyni podział niedopuszczalnym.

Umorzenie postępowania karnego skarbowego z powodu braku znamion czynu zabronionego nie wyklucza skutku zawieszenia terminu przedawnienia dla zobowiązania podatkowego, chyba że wszechstronna ocena okoliczności uzasadnia zarzut instrumentalnego wszczęcia postępowania przez organ.

Uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistego właściciela należności i stworzenia sztucznej struktury uzasadniają odmowę wydania opinii o stosowaniu preferencji w podatku dochodowym od osób prawnych, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej spółki.

Decyzja Starosty o wydaniu zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, gdyż proces przetwarzania według przyjętej metody nie wymagał decyzji środowiskowej, co uzasadnia utrzymanie zezwolenia w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że wartość rynkowa nieruchomości ustalona przez biegłą odpowiadała rzeczywistemu stanowi faktycznemu i została prawidłowo zaakceptowana przez organy podatkowe oraz sąd wojewódzki.

Postanowienia Prezydenta RP w zakresie stosowania prawa łaski nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż mają charakter indywidualny i są wykonaniem prerogatywy Prezydenta.

Odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na rzekome nadużycie prawa musi być formalizowana decyzją administracyjną. Nadużycie prawa do tej informacji, jako przesłanka odmowy jej udzielenia, nie znajduje oparcia w ustawie o dostępie do informacji publicznej, chyba że zachodzi wyjątkowo rażące nagromadzenie licznych wniosków o charakterze nękającym.

Polecenie wojewody wydane organowi samorządu terytorialnego na podstawie art. 25 ust. 1 u.w.i.a., mimo iż nie będące aktem nadzoru w czystej postaci, może podlegać zaskarżeniu przed sądem administracyjnym z uwagi na zagrożenie dobra chronionego publicznie.

Doręczenie decyzji organu podatkowego za granicą musi być zgodne z przepisami prawa kraju przeznaczenia; brak weryfikacji krajowych regulacji doręczeń skutkuje uznaniem nieważności przyjęcia skuteczności doręczenia.

Oddalenie skargi kasacyjnej, uznanie działań organów celnych i sądu I instancji za zgodne z obowiązującymi przepisami, na podstawie art. 1 ust. 6 rozporządzenia 2019/159 nakładającego cło ochronne w przypadku wyczerpania kontyngentu taryfowego.

Interpretacja i kwalifikacja ceł towarowych dokonana przez organy celne oraz zaakceptowana przez wojewódzki sąd administracyjny jest prawidłowa. Nie stwierdzono naruszeń proceduralnych ani błędów w wykładni prawa, które wymagałyby ingerencji instancyjnej, skutkując oddaleniem skargi kasacyjnej.