NSA oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając prawidłowość wyroku WSA uchylającego decyzję administracyjną odmowy podziału nieruchomości z uwagi na niewystarczającą analizę wymogów prawnych przez organ.

W sytuacji, gdy od budowli nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne, podstawę opodatkowania dla podatku od nieruchomości stanowi wartość rynkowa budowli, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego, zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi ich wartość rynkowa. Rozstrzygnięcie to potwierdza prawo podatnika do ustalania podstawy opodatkowania zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l. w przypadku braku amortyzacji.

Rezygnacja z zatrudnienia lub z pracy zarobkowej, jako warunek otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, obejmuje tylko te formy działalności określone w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Decyzja o warunkach zabudowy, zgodna z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., spełnia wymagania proceduralne i merytoryczne kontynuacji istniejącej zabudowy. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak zasadności zarzutów naruszenia materialnego i procesowego prawa.

Podstawę opodatkowania budowli dla potrzeb podatku od nieruchomości, w przypadku ich nieamortyzowania przez spółki osobowe, stanowi ich wartość rynkowa, zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co wyklucza zastosowanie wartości początkowej do amoryzacji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że dla budowli, od których spółka osobowa faktycznie nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania jest ich wartość rynkowa, określona na dzień powstania obowiązku podatkowego, w myśl art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Niewłaściwie określone wskaźniki minimalnej i maksymalnej intensywności zabudowy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sprzeczne ze studium, skutkują nieważnością całej jednostki planistycznej 2RM, zarówno w części tekstowej, jak i graficznej.