Organ administracyjny, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązany jest udostępnić żądane informacje publiczne lub wydać decyzję odmowną. Brak działania stanowi bezczynność w rozpatrzeniu wniosku, co jest sprzeczne z przepisami prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Uniwersytetu, uznając prawidłowość decyzji organów niższej instancji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, kierując się zasadami zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz ochronie środowiska.

Nieruchomość użyta zgodnie z celem wywłaszczenia nie podlega zwrotowi, gdy cel został zrealizowany przed dniem złożenia wniosku o zwrot, nawet gdy nieruchomość objęta była później innym użytkowaniem.

Skarga kasacyjna oddalona; ustalenia organów podatkowych i sądu I instancji dotyczące losowego charakteru gier na automatach oraz wymogu ich koncesjonowania uznane za prawidłowe.

Decyzja Szefa KAS, wydana w trybie art. 119a O.p. dla podatku od nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny. W kontekście klauzuli unikania opodatkowania, organ musi wykazać, że podstawowym celem transakcji była korzyść podatkowa; cel gospodarczy nie może być mało istotny.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje nieważność sumowania danych do pomniejszenia zryczałtowanego podatku komplementariusza za różne lata podatkowe i brak obowiązku pobierania zaliczek przez spółki komandytowe przed końcowym określeniem podatku. Skargi kasacyjne oddalono.

Członek zarządu odpowiada solidarnie za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykazał, że we właściwym czasie złożył wniosek o upadłość. Specyfika odpowiedzialności nie uzależnia jej od liczby wierzycieli; niewystarczająca egzekucja z majątku spółki czyni ją skuteczną wobec zarządu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że termin z art. 156 § 2 k.p.a. na stwierdzenie nieważności decyzji jest nieprzerwany, a istnienie dwóch decyzji o tej samej sygnaturze nie wpływa na ważność decyzji w sensie formalnym.

Oddalenie skargi kasacyjnej; decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zgodna z prawem ochrony środowiska i planem miejscowym. Powierzchnia inwestycji nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, gdy inwestycja zlokalizowana w korytarzu ekologicznym zagraża ochronie obszarów Natura 2000, jest uzasadniona w świetle zasady ostrożności.

Podmioty w sposób świadomy i celowy dokonały czynności, które miały charakter nadużycia prawa, co uzasadnia odmowę uznania ich za podatników VAT, a co za tym idzie – prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Wniesienie przez osobę fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej, wkładu niepieniężnego w postaci znaku towarowego do spółki jawnej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, jeżeli czynność ta jest jednostkowa i niezarobkowa, a osoba fizyczna nie działa jako podatnik VAT.

Organ podatkowy nie może odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści, jeśli posiada informacje potwierdzające określony stan faktyczny. Wątpliwości co do spełnienia przesłanek ulgi podatkowej mogą wymagać odrębnego postępowania, ale nie mają wpływu na procedurę wydawania zaświadczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje, że administracyjne postępowania habilitacyjne są zgodne z prawem, kiedy organizowane na podstawie recenzji naukowych i że sądy administracyjne nie mogą merytorycznie oceniać dorobku naukowego ani zasadności opinii recenzentów w tych postępowaniach.

Urządzanie gier na automatach bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych, a gry zawierające element losowy uznaje się za gry hazardowe podlegające sankcjom prawnym.

Automaty oferujące gry z elementami losowości, niezależnie od dostępności dodatkowych funkcji, podlegają reżimowi koncesyjnemu ustawy o grach hazardowych. Ich użycie bez koncesji stanowi podstawę do nałożenia kar pieniężnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnienie wyroku WSA nie spełniało wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., co niesprawiedliwie pozbawia Skarżącego możliwości obrony, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z obowiązkiem uwzględnienia wszystkich okoliczności dotyczących domniemanej roli brokera w oszustwie podatkowym.