Oddalenie skargi kasacyjnej: Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja organu administracyjnego o braku stwierdzenia choroby zawodowej była prawidłowa, a skarga kasacyjna nie podważyła zasadności wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Odmowa przyznania zasiłku okresowego jest uzasadniona, gdy skarżący nie współpracuje przy przeprowadzeniu obligatoryjnego wywiadu środowiskowego, a brak kwarantanny wyklucza zastosowanie odstępstw związanych z sytuacją epidemiczną (art. 11 ust. 2 i art. 107 ust. 4a u.p.s.).

Odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a.; brak współdziałania skarżącej w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego uzasadniał odmowę przyznania zasiłku celowego.

NSA stwierdził, że decyzje odmowne dotyczące lokalizacji zjazdu zostały prawidłowo uchylone przez WSA z uwagi na błędy proceduralne i niewystarczającą ocenę dowodów. Oddalono skargę kasacyjną SKO, uznając decyzje administracyjne za niewystarczająco uzasadnione.

Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-512/21 nie uzasadnia wznowienia postępowania podatkowego, gdy jego stany faktyczne różnią się od postanowień decyzji krajowej. Zasady wznowienia nie mogą być interpretowane rozszerzająco, gdyż muszą opierać się na jednoznacznie określonych przesłankach prawa unijnego.

Podatnik może być pozbawiony prawa do odliczenia VAT, jeśli nie wykaże należytej staranności w ocenie transakcji objętych fakturami niewykazującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co potwierdza jego udział w oszustwie podatkowym typu karuzelowego.

Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich nie stanowi wierzytelności upadłościowej, gdyż powstaje poprzez decyzję po ogłoszeniu upadłości, zatem postępowanie powinno dotyczyć osoby upadłej, nie masy upadłości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodną z prawem decyzję o stwierdzeniu przewlekłej choroby zawodowej na podstawie orzeczenia lekarskiego, odrzucając zarzuty spółki dotyczące błędnej oceny dowodów i niewystarczającego zbadania wpływu czynników pozazawodowych na stan zdrowia pracownika.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że działanie skarżonej decyzji jest zgodne z prawem. Automaty do gier używane przez spółkę „T.” Sp. z o.o. były urządzeniami hazardowymi podlegającymi regulacjom ustawy o grach hazardowych, a brak koncesji uzasadniał nałożenie kary.

Gra na automatach zawierająca element losowości, urządzana poza kasynem gry bez koncesji, kwalifikuje się jako nielegalna działalność hazardowa, podlegająca karze administracyjnej zgodnie z ustawą o grach hazardowych.

Sprzedaż hurtowa wód podziemnych gminom w celu realizacji zadań zbiorowego zaopatrzenia w wodę uznana została za spełniającą definicję art. 274 pkt 4 pr.wod. Stawki stosowane dla realizacji zadań własnych gmin są zasadnie obniżone.

Niższa stawka opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych stosowana jest wyłącznie do wód przeznaczonych na realizację zadań własnych gmin w zakresie zaopatrzenia ludności w wodę do spożycia, niezależnie od formalnego odbiorcy końcowego.

Odmowa wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji jest uzasadniona, jeżeli decyzja nie zawiera niejasności prawnych, a wnioski o wyjaśnienie nie mogą prowadzić do merytorycznych zmian w treści decyzji administracyjnej.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, utrzymana w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny, prawidłowo nałożyła karę pieniężną na posiadacza zależnego lokalu z powodu obecności niezarejestrowanych automatów do gier. Nie doszło do przedawnienia zobowiązania, a procedura administracyjna była prawidłowo prowadzona.

Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko musi zawierać co najmniej trzy odmienne warianty realizacji przedsięwzięcia, w tym jeden uwzględniający najkorzystniejsze warianty dla środowiska, by umożliwić rzetelną ocenę jego zgodności z wymogami prawa ochrony środowiska.

Woda pobierana i sprzedawana przez spółkę gminom na cele zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę pitną kwalifikuje się do niższej stawki opłaty w myśl art. 272 ust. 2 oraz art. 274 pkt 4 Prawa wodnego na podstawie § 5 pkt 40 rozporządzenia.

Nie zachodzi ustawowa przesłanka zawieszenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak "Ibuprex" w ramach postępowania spornego, gdy odrębne postępowania dotyczą innych znaków towarowych, brak zatem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej, polegająca na zwiększeniu ilości anten i zmianie parametrów technicznych, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Przepisy dotyczące zgłoszeń mogą dotyczyć tylko zmian nieprowadzących do takiego charakteru rozbudowy.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję I instancji o warunkach zabudowy, nie odniósł się do wszystkich zarzutów faktycznych i prawnych podnoszonych w postępowaniu, co uzasadnia uchylenie tej decyzji. Zastosowanie art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu przestrzennym nie zwalnia od obowiązku pełnego rozpoznania zarzutów odwołania.

Decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca decyzję o warunkach zabudowy, jest zasadna w przypadku naruszenia przepisów o wyznaczaniu obszaru analizowanego (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.), co wymaga ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Miasta C., uznając, że przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odrębna dostawa towarów, zgodnie z wykładnią TSUE i postanowieniami Dyrektywy 2006/112/WE.