W sprawach dotyczących urządzeń do gier, losowość jako element konstrukcyjny gier hazardowych występuje już w sytuacji, gdy wynik gry zależy od przypadku, a nie umiejętności gracza. Kara pieniężna za brak koncesji jest uzasadniona.
Informacje podatkowe dotyczące indywidualnych danych osób fizycznych, objęte tajemnicą skarbową, nie podlegają ujawnieniu jako informacja publiczna, zgodnie z art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podatnik ma prawo skorygować deklarację VAT na podstawie ogólnych przepisów Ordynacji podatkowej, nie podlegając ograniczeniom czasowym niewprowadzonym w obowiązującym stanie prawnym art. 33a ustawy o VAT. Skarga kasacyjna była zasadna.
Gry organizowane na automatach przez spółkę "T." sp. z o.o., z uwagi na element losowości, w pełni kwalifikują się jako gry hazardowe, które wymagają stosownych zezwoleń zgodnie z ustawą o grach hazardowych. Skarga kasacyjna jest bezzasadna, a kara nałożona na spółkę jest prawnie uzasadniona.
Usługi budowy przyłączy wodociągowych, realizowane przez Gminę, podlegają opodatkowaniu podstawową stawką VAT 23%, jako że klasyfikowane są jako specjalistyczne roboty budowlane (PKWiU 43.22.11.0), niezwiązane bezpośrednio z dostarczaniem wody.
W przypadku przedłużenia terminu zwrotu VAT organ podatkowy jest zobowiązany do przedstawienia konkretnych i uzasadnionych wątpliwości istniejących w momencie decyzji. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje uchyleniem decyzji o przedłużeniu terminu.
Zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej, określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., nie mają zastosowania do wszystkich instalacji odnawialnych źródeł energii, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p.; stanowisko to zgodne jest z utrwalonym orzecznictwem.
W wydatkowaniu środków publicznych beneficjent projektu obowiązany jest do ścisłego działania zgodnie z umową o dofinansowanie, a jakiekolwiek odstępstwa od przyjętych warunków muszą być właściwie sformalizowane, inaczej skutkują zwrotem nieprawidłowo wydatkowanych środków.
Wykorzystanie dotacji oświatowej niezgodnie z przeznaczeniem, bez możliwości wiarygodnego rozliczenia i złożenia korekty, skutkuje obowiązkiem zwrotu środków, niezależnie od zaprezentowanej korespondencji dokumentacyjnej przez organ prowadzący.
Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione brakiem współdziałania wnioskodawcy w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza konieczność realizacji tej procedury w miejscu zamieszkania, odrzucając żądania przeprowadzenia wywiadu telefonicznego post-COVID.
Brak współpracy z organem administracji publicznej w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego może stanowić podstawę odmowy udzielenia świadczenia pomocy społecznej, a żądanie formy telefonicznej wywiadu w sytuacji braku obiektywnych przesłanek związanych z COVID-19 jest nieuzasadnione.
Podmiot leczniczy prowadzony w formie spółki kapitałowej, której jedynym właścicielem jest powiat, stanowi powiatową jednostkę organizacyjną w rozumieniu art. 16 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym i podlega kontroli rady powiatu.
Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku WSA została oddalona, podtrzymując konieczność uwzględnienia przy ocenie wagi naruszenia zmiany brzmienia przepisów oraz znaczenia odnotowania danych w CEPIK.
Obowiązek zwrotu części środków dofinansowania oraz nałożenie korekty finansowej za naruszenie zasady konkurencyjności w realizacji umowy o dofinansowanie przez N. Sp. z o.o. jest zgodne z prawem. Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza poprawność decyzji administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA w Szczecinie oraz oddala skargę Gminy K., uznając, że opis przedmiotu zamówienia bez dopuszczenia równoważnych rozwiązań naruszał art. 30 ust. 4 p.z.p. oraz zasady uczciwej konkurencji, co uzasadniało nałożenie korekty finansowej.
NSA oddala skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, potwierdzając prawidłowość decyzji WSA w zakresie ustalenia warunków zabudowy, obligując organ administracji do przestrzegania przepisów w tym zakresie.
Nieruchomość będąca w faktycznym władaniu PKP, bez formalnego tytułu prawnego na dzień 27 maja 1990 r., staje się mieniem komunalizowanym na rzecz gminy na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy wprowadzającej ustawę o samorządzie terytorialnym, niezależnie od późniejszego przyznania użytkowania wieczystego.