Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zaliczek na zryczałtowany podatek dochodowy od wypłacanych komplementariuszom zaliczek na poczet zysku za dany rok podatkowy ze względu na niemożność określenia wysokości zobowiązania podatkowego spółki w trakcie trwania roku podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w razie niewystąpienia znikomości wagi naruszenia oraz braku zaprzestania naruszenia prawa przepisy art. 189f § 1 k.p.a. mogą nie mieć zastosowania. Jednocześnie, przy ponownym rozpoznaniu decyzja powinna uwzględniać zasady zaufania obywateli do organów państwa.

Eksploatacja statku w transporcie międzynarodowym polega na przewozie osób lub ładunków między portami w celach zarobkowych; brak takiej działalności skutkuje brakiem podstaw do ograniczenia poboru zaliczek na podatek zgodnie z art. 14 ust. 3 Konwencji i art. 22 § 2a Ordynacji Podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż skarga kasacyjna A.K. nie znajduje usprawiedliwionych podstaw prawnych, oddalając ją. Mając na uwadze cel oraz przeznaczenie dotacji oświatowej, przesunięcia majątkowe w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej nie stanowią wydatku w rozumieniu właściwych przepisów, a przez to kwota dotacji musi zostać zwrócona do budżetu gminy.

Złożona skarga kasacyjna G. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostaje oddalona, gdyż nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek zwalniający cudzoziemca z obowiązku przedstawienia dokumentu podróży zgodnie z art. 203 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach.

Bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie może być uznana za rażące naruszenie prawa, jeżeli okoliczności związane ze sprawą wykażą jej szczególną skomplikowalność oraz gdy organy działają pod zewnętrzną presją, taką jak nadmierna liczba spraw azylowych, zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a.

Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości wyznaczenia innego dyrektora izby administracji skarbowej do prowadzenia spraw podatkowych, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania w tym zakresie.

Przepisy krajowe nie naruszają unijnej dyrektywy w zakresie zwrotu akcyzy przy eksporcie; ograniczenie prawa do zwrotu w przypadku eksportu wyrobów akcyzowych z Polski jest zgodne z prawem unijnym.

Sąd uznaje, iż Burmistrz Miasta Pszczyna nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłości w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Z uwagi na brak naruszenia prawa przez organy administracyjne, dokonano oddalenia skargi kasacyjnej.

Decyzja organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania była uzasadniona z uwagi na istotne braki w postępowaniu dowodowym mogące mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co nie pozwalało na dokonanie merytorycznego ustalenia pomocniczych przesłanek decyzji.

Administracyjną karę pieniężną za nieterminowe złożenie sprawozdania zerowego można uchylić, gdy waga naruszenia jest znikoma, a podmiot zaprzestał jego naruszania, zgodnie z art. 189f § 1 k.p.a. NSA uchylił decyzję o karze, uznając wystąpienie przesłanek do jej odstąpienia.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje w przypadku faktur dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane, albo wystawionych przez podmiot nieistniejący, niezależnie od formalnej poprawności takich faktur.

Zbycie udziałów we współwłasności statku turystycznego przez gminę, wykorzystywanego wyłącznie do działalności publicznoprawnej, nie stanowi czynności opodatkowanej VAT. Nie można uznać gminy za podatnika VAT, gdy czynność zniesienia współwłasności nie wiąże się z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

W sytuacji likwidacji szkoły publicznej, pozytywna opinia kuratora oświaty może być oparta jedynie na przepisach Prawa oświatowego, bez zasięgania dodatkowych opinii rodziców czy społeczności lokalnej.

Nie można stosować stawki podatku 23% w przypadku WDT, jeśli nie ustalono że transakcja narusza formalne i materialne warunki przepisywane dla WDT, chyba że wykazano świadome uczestnictwo podatnika w oszustwie podatkowym.

Oddalenie skargi kasacyjnej T.S.A.; art. 249§ 1 Ordynacji podatkowej nadal obowiązuje w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych, niezależnie od analogicznych przepisów k.p.a., z racji ich zastosowania do odmiennych kategorii prawnych.