Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, że decyzja o odpowiedzialności solidarnej członków zarządu spółki za zaległości podatkowe jest prawidłowa, spełniając wymogi art. 116 § 1 i art. 118 § 1 Ordynacji Podatkowej, mimo podnoszonego zarzutu bezskuteczności egzekucji i przedawnienia.

Wynagrodzenie wypłacane w formie jednostek uczestnictwa funduszu inwestycyjnego stanowi przychód ze stosunku pracy, a momentem powstania przychodu jest umorzenie tych jednostek.

Organizowanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, zgłoszenia lub zezwolenia poza kasynami gier jest naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej na podmiot odpowiedzialny za urządzanie takich gier.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż norma wynikająca z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego i umarzająca postępowania administracyjne wszczęte po ponad 30 latach od ogłoszenia decyzji, jest zgodna z Konstytucją RP i międzynarodowymi standardami prawnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić skargę kasacyjną, podtrzymując wcześniejszą decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i uznając, że procedura ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości była zgodna z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Prezydent m.st. Warszawy, działając jako reprezentant Skarbu Państwa, posiada legitymację do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

NSA podtrzymał wyrok WSA, stwierdzający nieważność uchwały Rady Miejskiej w B. odnośnie opłat za usunięcie pojazdu z drogi, z powodu deficytów uzasadnienia niezgodnych z wymogami u.p.r.d.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje w odniesieniu do faktur dokumentujących czynności, które – mimo formalnego przemieszczenia towaru i dokonania płatności – nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i zostały przeprowadzone wyłącznie w celu wyłudzenia podatku VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego, które doprowadziło do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, było legalne i uzasadnione stwierdzonymi w toku kontroli nieprawidłowościami.

Odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu niemieszkalnego jest prawidłowa, gdy wydzielenie lokalu następuje przez niezgodną z planem miejscowym przebudowę. Brak spełnienia technicznych oraz prawnych warunków samodzielności uzasadnia odmowę mimo wniesienia skargi kasacyjnej.

Oddaje się skargę kasacyjną jako bezzasadną, uznając prawidłowość postępowań organów administracji odmawiających wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, gdyż nie spełniał on przesłanek dotyczących zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest podstawą do dokonywania podziału nieruchomości, a jego kontrola nie należy do kompetencji organu opiniującego podział. Skarga kasacyjna dotycząca podziału opierającego się na kwestionowanym planie miejscowym jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz postanowienia administracyjne, wykazując naruszenie przepisów proceduralnych przez organy, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, co obliguje ich do ponownego indywidualnego rozpoznania wniosków dotyczących samodzielności lokali.

Postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego powinno opierać się na ustawowych przesłankach oraz być złożone w terminie przewidzianym w k.p.a. Wnioskodawca powinien wykazać faktyczne posiadanie wiedzy o decyzji, co nie może być domniemane. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z powodu nieważności postępowania spowodowanej niepełną sentencją wyroku pozbawiającą stronę prawa do rozstrzygnięcia całości skargi.

Zachodzi możliwość nałożenia osobnych administracyjnych kar pieniężnych za brak wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie. Odmienność tych sankcji wynika z różnych podstaw prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może być fakt istnienia innych krewnych zobowiązanych alimentacyjnie względem osoby wymagającej opieki, jeśli faktyczną opiekę sprawuje skarżąca, która zrezygnowała z pracy. (art. 17 ust. 1 u.ś.r.)