W sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy wszczętych przed wejściem w życie ustawy z 2023 r., stosuje się przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w nowym brzmieniu, z wyłączeniem przepisu art. 7 ust. 3 u.g.r.l., co znajduje oparcie w zasadzie retrospektywności prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 25 listopada 2025 r., oddala skargę kasacyjną przeciwko decyzji o nakazie rozbiórki budynku letniskowego, uznając go za samowolę budowlaną wybudowaną bez wymaganego pozwolenia, której legalizacja jest niemożliwa z uwagi na przepisy ochrony przyrody.

Stacja bazowa telefonii komórkowej, jako inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nie może być lokalizowana na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jeżeli nie spełnia kryteriów inwestycji o nieznacznym oddziaływaniu.

Organ nadzoru budowlanego ma prawo nakazać rozbiórkę obiektu wybudowanego bez pozwolenia, jeśli inwestor nie wykona nałożonych obowiązków legalizacyjnych, a projekt jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Odmowa uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Ministra Obrony Narodowej jest zgodna z prawem, gdy opiera się na potrzebach obronności państwa i spełnia warunki określone w decyzjach lokalizacyjnych dotyczących stref ochronnych.

Sąd, rozpoznając skargę kasacyjną, stwierdził, że uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji nie wyjaśniało dostatecznie podstaw prawnych związanych z nadpłatą i jej oprocentowaniem, wymagając ponownej analizy w oparciu o kompatybilność z prawem unijnym i krajowym.

Na mocy orzeczenia TSUE, art. 143 ust. 1 lit. b dyrektywy 2006/112/WE oraz dyrektywa 2006/79/WE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które wykluczają zwolnienia z VAT dla małych przesyłek niehandlowych, przeznaczonych dla osób fizycznych w innych państwach członkowskich unijnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieważne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz uchylił wyrok WSA w Gdańsku, ze względu na naruszenie procedur doręczenia, co skutkowało brakiem możliwości udziału Skarżącego w czynnościach egzekucyjnych.