Naczelny Sąd Administracyjny uznał za bezskuteczne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa o informacji publicznej, wskazując na zgodność działań organu z obowiązującymi przepisami prawa.

Sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną stanowi zarząd majątkiem prywatnym, a nie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, jeśli przygotowania do sprzedaży nie wykazują znamion profesjonalizmu oraz ciągłości właściwych dla podmiotów gospodarczych.

Dofinansowanie z NCBiR, niewiązane bezpośrednio z ceną usług świadczonych odpłatnie na rzecz osób trzecich, nie stanowi składnika podstawy opodatkowania podatkiem VAT, jako że nie realizuje się świadczenie usług odpowiadające definicji art. 8 ust. 1 u.p.t.u.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na nieuzasadnione zarzutem twierdzenia naruszeń. Konieczność ponownego określenia granic obszaru analizowanego w zgodzie z zasadami planowania przestrzennego oraz korekta błędnych parametrów w przedmiocie wskaźników zabudowy.

Postępowanie w przedmiocie umorzenia niepodatkowej należności publicznoprawnej prowadzone na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. nie staje się bezprzedmiotowe, jeśli po dacie jego wszczęcia należność ta została przymusowo lub dobrowolnie uiszczona.

Zawieszenie praw wynikających z licencji detektywa w związku z toczącym się postępowaniem karnym jest dopuszczalne, gdy interes społeczny przeważa nad interesem jednostki, a zarzuty kasacyjne nie wykazują naruszenia prawa przez organ administracyjny.

Interpretacja podatkowa dotycząca powrotnego nabycia nieruchomości w skutek odwołania darowizny, aby była zgodna z prawem, musi być precyzyjnie uzasadniona, a uzasadnienie powinno zawierać jasne odniesienie do konkretnych przepisów i stanu faktycznego, które stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia. Brak rzetelnego uzasadnienia stanowi podstawę do jej uchylenia.

Na podmiot wykonujący przewóz drogowy można nałożyć karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym bez względu na subiektywną winę, jeżeli nie wykazano okoliczności wyłączających odpowiedzialność administracyjną przewidzianych w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Zastosowanie Działu IVa k.p.a. przy nakładaniu kar pieniężnych na podstawie ustawy o transporcie drogowym jest wyłączone, gdy kwestie odstąpienia od odpowiedzialności są uregulowane przepisami odrębnymi, jak art. 92c u.t.d. Brak podstaw do umorzenia postępowania, gdy przedsiębiorca mógł wpłynąć na uniknięcie naruszenia.

Stwierdzenie zgodności nazwy kierunku studiów z zakresem określonym w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2019 r. jest wystarczające do przyznania uprawnień budowlanych, bez wymagania dodatkowej analizy programu studiów.

Dział IVa KPA nie ma zastosowania do kar nałożonych na podstawie ustawy o transporcie drogowym, gdyż ustawa ta odrębnie reguluje kwestie wyłączenia odpowiedzialności. Przyjęte przesłanki z art. 92c u.t.d. wykluczają zastosowanie przepisów KPA o odstąpieniu od kary.