Postępowanie w sprawach naruszeń Prawa budowlanego wszczyna się wyłącznie z urzędu; wniosek strony prywatnej nie jest podstawą do formalnego wszczęcia postępowania administracyjnego. Organ nadzoru ma obowiązek informacyjny wobec wnioskodawcy.

Gminie przysługuje kompetencja do przeznaczenia terenów prywatnych pod drogi wewnętrzne w ramach miejscowego planu zagospodarowania, co nie narusza władztwa planistycznego ani zasady proporcjonalności, jeśli jest uzasadnione ochroną interesu publicznego.

Wiatę o powierzchni przekraczającej 50 m2, zrealizowaną bez pozwolenia na budowę, należy uznać za jeden obiekt budowlany wymagający legalizacji; powoływanie się na techniczną dylatację nie uzasadnia traktowania jej jako dwóch odrębnych obiektów budowlanych.

Przesunięcie wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego na tym samym terenie jest budową w rozumieniu Prawa budowlanego, wymagającą zgłoszenia, a jego brak uzasadnia wstrzymanie robót i postępowanie legalizacyjne zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Dla uzyskania pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego nie jest wymagana zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości, nawet jeśli obiekt znajduje się na granicy działek. Jedność prawna obiektu przemawia za koniecznością posiadania zgody tylko jednego właściciela.

Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o oddaleniu skargi kasacyjnej P. [...] S.A. potwierdza konieczność respektowania ocen prawnych wyrażonych w orzeczeniach dotyczących tożsamych spraw, podkreślając wymagania proceduralne i dowodowe leżące po stronie organów administracyjnych.

Członek zarządu, który formalnie pełnił tę funkcję, jest odpowiedzialny za zaległości podatkowe spółki, o ile faktycznie wykonywał obowiązki zarządcze, niezależnie od twierdzeń o nieważności powołania.

Wydatki poniesione przez podatnika na nieodpłatne świadczenia dla personelu, które dominująco służą osobistym potrzebom pracowników, nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego. Brak wykazania związku z działalnością opodatkowaną uniemożliwia takie odliczenie.

Decyzja o warunkach zabudowy może dotyczyć wyodrębnionej części działki ewidencyjnej, o ile teren ten można jednoznacznie wskazać w dokumentacji i jest to zgodne z urbanistycznymi założeniami oraz orzecznictwem NSA opartym na interpretacji pojęcia "teren".

W razie ustalenia, że dokumentacja związana z postępowaniem administracyjnym została sfałszowana, władze są zobowiązane do wznowienia postępowania i uchylenia wcześniejszych decyzji administracyjnych, co umacnia zasadę legalności w postępowaniu.

Stwierdza się, że nieruchomość przy ul. F.F. w W. nie została prawidłowo zaliczona do kategorii dróg publicznych przed dniem 31 grudnia 1998 r. W związku z tym odmowa stwierdzenia nabycia prawa własności przez Gminę jest przedwczesna. Skarga kasacyjna Ministra została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przekazał pełną ocenę zarzutów skargi kasacyjnej i oddalił ją, uznając za bezpodstawną. W przypadku nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej organ jest obowiązany do wydania decyzji o rozbiórce, co potwierdza obligatoryjny charakter przepisu dotyczącego samowoli budowlanej.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach traci aktualność po 6 latach od daty uzyskania ostateczności, co oznacza konieczność jej posiadania na każdym etapie procesu inwestycyjnego, w tym przy składaniu wniosku o pozwolenie na budowę, niezależnie od wcześniejszego uzyskania innej decyzji administracyjnej.

Granice strefy czystego transportu mogą obejmować całe miasto, o ile spełniają wymogi proporcjonalności oraz efektywności, w celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń z transportu. Uchwała tego typu musi zachować poprawność formalnoprawną oraz merytorycznie określać sposób organizacji ruchu w celu wyważenia konstytucyjnych wolności.

Odmowa wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest uzasadniona, jeśli planowana inwestycja nie spełnia analizowanych kryteriów urbanistycznych i przepisów planistycznych obowiązujących przed nowelizacją. Organ nie jest zobowiązany do modyfikacji wniosku inwestora oraz do rozszerzania analizowanego obszaru w celu osiągnięcia zgodności z zamiarem inwestycyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że brak dokumentu homologacji przy rejestracji nowego pojazdu stanowi naruszenie prawa oczywiste i rażące w świetle art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej.

Decyzja organu rejestracyjnego o zarejestrowaniu pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacyjnego, wbrew art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz przepisom unijnym, stanowiła rażące naruszenie prawa, co uzasadniało uchylenie decyzji o rejestracji przez Sąd I instancji.

Podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu wynajmu lokalu użytkowego z majątku wspólnego małżonków jest osoba, która ekonomicznie dysponuje przychodem z najmu; formalne podpisanie umowy przez obojga małżonków niewystarczająco uzasadnia przypisanie statusu podatnika.