Nie można przyjąć braku kadrowego i wzmożonej liczby wniosków jako okoliczności niezależnych uzasadniających opóźnienie w wydaniu decyzji budowlanej; kara pieniężna za przekroczenie terminu prawidłowo nałożona.

Utwardzenie terenu i adaptacja na parking dla pojazdów na działce rolnej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane. Działanie takie bez uzyskania odpowiednich zgód prawnych stanowi naruszenie przepisów prawa budowlanego.

Przekroczenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, chyba że opóźnienie wynikało z zewnętrznych, niezależnych przyczyn, co nie obejmuje problemów kadrowych lub organizacyjnych.

NSA uznaje umorzenie postępowania za zasadne, gdyż zdemontowano główny przedmiot sporu, a pozostała infrastruktura była zgodna z legalnymi pozwoleniami. Organy budowlane prawidłowo zastosowały art. 105 § 1 k.p.a., stwierdzając bezprzedmiotowość.

Plan miejscowy przewiduje wyłącznie lokalizację linii elektroenergetycznych średniego i niskiego napięcia, co wyklucza budowę linii wysokiego napięcia bez dodatkowych ustaleń prawnych, pomimo elastycznej interpretacji inwestorskiej.

Sprzedaż lokali mieszkalnych realizowana przez podatnika w warunkach przedsiębiorczości jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług jako działalność gospodarcza, zaś ocena obowiązku podatkowego w przypadku wynajmu lokalu użytkowego wymaga zbadania rzeczywistego podmiotu świadczącego usługę.

Obliczanie terminu do wydania decyzji na podstawie art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego rozpoczyna się od dnia złożenia wniosku. Ewentualne trudności organizacyjne nie stanowią przyczyn niezależnych wyłączających odpowiedzialność za przekroczenie terminu.

Skarga o wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 2a p.p.s.a. zostaje oddalona, gdyż powołane orzeczenie TSUE nie wpływa na treść zaskarżonego wyroku NSA, a kwestie odpowiedzialności za zwrot dofinansowania unijnego sąd uznał za dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w stanie epidemii obowiązek posiadania aktualnych badań lekarskich dla kierowców nie został zniesiony, a jedynie zawieszono obowiązek kierowania na nie, co podtrzymuje konieczność ich posiadania do wykonywania pracy kierowcy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.G., potwierdzając prawidłowość działania organu egzekucyjnego oraz wiążący charakter wcześniejszych orzeczeń sądowych, w tym w zakresie dokonanych czynności egzekucyjnych zgodnych z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W obiegu korespondencji pomiędzy podmiotami publicznymi, doręczenie decyzji w formie elektronicznej jest skuteczne z chwilą wygenerowania urzędowego poświadczenia przedłożenia (UPP) na elektronicznej skrzynce podawczej, co przesądza o zachowaniu formalnego terminu do wniesienia środków prawnych.

Osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego przez cały okres aktywnego wpisu do CEIDG, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności i złożenia formalnego zawieszenia działalności.

Stwierdzenie naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przy rejestracji pojazdu nie uzasadnia jego nieważności w braku rażącego naruszenia prawa. Kluczowa jest analiza skutków prawnych i zgodności z przepisami unijnymi.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA w przedmiocie uchylenia decyzji o stwierdzeniu nieważności rejestracji pojazdu oddalona. Naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., tym samym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. było oczywiste i rażące, uznając niedochowanie obowiązku przedstawienia dokumentów homologacyjnych dla pojazdu importowanego z państwa trzeciego poza UE.

Skarga o wznowienie postępowania, na podstawie wpływu wyroku TSUE, jest niedopuszczalna, gdy orzeczenie TSUE nie wpływa na podstawy prawne dotychczasowego orzeczenia. Solidarna odpowiedzialność, w świetle krajowego prawa upadłościowego, pozostaje niezależna od przesłanek wyłożonych w orzeczeniu TSUE.