W przypadku stwierdzenia manipulacji oprogramowania tachografu, przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność za naruszenie przepisów, nawet przy braku fizycznego dowodu zakłócającego urządzenia. Skarżąca nie wykazała istotnego wpływu na wynik sprawy z powodu domniemanych uchybień proceduralnych.

NSA oddala skargę kasacyjną A.S., stwierdzając, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Wydatki związane z użytkowaniem samochodu służbowego dla członka zarządu będącego jednocześnie udziałowcem, używanego także prywatnie, mogą być traktowane jako ukryte zyski podlegające opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek.

Sąd administracyjny nie może opierać orzeczenia dyscyplinarnego na niewystarczająco zgromadzonym materiale dowodowym oraz arbitralnej jego ocenie; dowody muszą być zebrane i ocenione w sposób wyczerpujący oraz przekonująco uzasadnione w orzeczeniu.

NSA oddala skargę kasacyjną uznając, że brak uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia, podtrzymując kwalifikację naruszeń oraz prawidłowość postępowania dowodowego organów administracyjnych.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiocie nałożenia kary finansowej za naruszenie przepisów dotyczących opłaty elektronicznej, była zgodna z prawem, a skarga kasacyjna została oddalona jako nieuzasadniona. Sąd uznał, że brak formalnych nieprawidłowości w działaniu organu eliminuje podstawę do wzruszenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacji stanowiła oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące, z uwagi na brak zamierzonego skutku społeczno-gospodarczego, co wykluczało stwierdzenie jej nieważności.

Sąd uznał, że oczywiste naruszenie przepisów prawa materialnego przez organ rejestrujący pojazd, polegające na braku wymaganych dokumentów, samo w sobie nie wystarcza do stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadność takiego stwierdzenia wymaga wystąpienia skutków, które naruszają zasadnicze normy praworządności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż decyzje organów podatkowych oraz ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego były prawidłowe. Skarga kasacyjna S. sp. z o.o. była niezasadna, gdyż nie podważyła ustaleń wskazujących na nierzeczywiste transakcje gospodarcze objęte zaskarżonymi fakturami.

Zastosowanie art. 33a ust. 8 ustawy o VAT wymaga rozważenia zgodności regulacji z zasadą proporcjonalności. Zapłata VAT przez przedstawiciela pośredniego, mimo zapłaty przez podatnika, narusza te zasady. NSA uchyla wyrok i decyzję DIAS.

Wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy przez organ podatkowy nie zapobiega uznaniu tego organu za pozostającego w bezczynności, o ile występuje brak zrozumiałego uzasadnienia wskazujących na konieczność przedłużenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał wyrok WSA za zasadny w zakresie stwierdzenia bezczynności organu.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak podstaw do zarzutu bezczynności w nieprzekształceniu kontroli w postępowanie podatkowe. Uznanie skuteczności deklaracji złożonych przez pełnomocnika pod kątem art. 80a o.p. oraz uprawnienia organu do ich uwzględnienia.

W zakresie obrotu samochodami Spółka S. Sp. z o.o. prowadziła rzeczywistą, zorganizowaną działalność gospodarczą. Obejście umów dealerskich nie wpływa na status podatnika VAT.

Skarga kasacyjna S. sp. z o.o. w przedmiocie odmowy odliczenia podatku VAT od fikcyjnych dostaw towarów została oddalona. Ustalenia o nierzeczywistości transakcji oraz prawidłowość proceduralna decyzji organów celno-skarbowych zostały podtrzymane.

Spółka jawna, której wspólnikami nie są wyłącznie osoby fizyczne, staje się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych po niewywiązaniu się z obowiązku informacyjnego u.p.d.o.p. i nie może powrócić do statusu transparentnego podatkowo bez wyraźnych przepisów umożliwiających taki powrót.

Przesłanki przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności realizują się z dniem oddania budynku mieszkalnego do użytkowania, niezależnie od wcześniejszego celu zabudowy gruntu, jeśli zmiana sposobu użytkowania została legalnie przeprowadzona po 1 stycznia 2019 r.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalający skargę, uznając, że umorzenie postępowania dotyczącego nieważności decyzji administracyjnej było prawidłowe, w zgodzie z nowelizacją k.p.a, nie naruszając wymogów konstytucyjnych.

Wykładnia art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym powinna uwzględniać funkcjonalne cele podatku akcyzowego, a termin roczny na złożenie wniosku o zwrot akcyzy od samochodów, które nie podlegają konsumpcji krajowej, nie powinien uniemożliwiać zwrotu w sytuacji sporu o klasyfikację taryfową.