Nieruchomości pozostające we władaniu PKP, niebędące przed dniem 27 maja 1990 r. w zarządzie lub użytkowaniu na podstawie formalnych decyzji administracyjnych, należą do mienia gminnego z mocy prawa, podlegając komunalizacji zgodnie z ustawą z dnia 10 maja 1990 r.

ZUS prawidłowo odmówił umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z uwagi na niewykazanie przesłanek natychmiastowej potrzeby ich umorzenia, a także braki dowodowe. Skarga kasacyjna nie znalazła uzasadnienia, umorzenie składek następuje wyłącznie w okolicznościach nadzwyczajnych, których tu nie stwierdzono.

Organ podatkowy jest uprawniony do wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie normy z art. 33 § 1 O.p., przy czym dla zastosowania tej instytucji wystarczające jest uprawdopodobnienie obawy niewykonania zobowiązania, a nie jej pewność.

Oddalono skargę kasacyjną złożoną przez M. S., z powodu nieprzekonująco wyeksponowanych podstaw naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do umorzenia składek ZUS, co czyni skargę niezasadną według art. 184 p.p.s.a.

W razie nieosiągnięcia celu wywłaszczenia, prawo zwrotu wywłaszczonej części nieruchomości nie powoduje automatycznego zwrotu dowłaszczonego obszaru, chyba że spełnione zostaną przesłanki zbędności całej nieruchomości do realizacji celu publicznego.

NSA uznaje skargę kasacyjną za nieuzasadnioną, podtrzymując wyrok WSA, stwierdzając brak formalnego uzasadnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego i proceduralnego, co uniemożliwia kasacyjną kontrolę rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia składek.

Przy rozstrzyganiu o nałożeniu kary za przewóz pojazdem nienormatywnym należy uwzględniać dopuszczalne odchylenia wyników pomiaru nacisku osi, rozstrzygając wątpliwości na korzyść przewoźnika (art. 7, 8 §1, 77 §1 k.p.a.). Ukazanie przekraczania norm bez wyraźnego wykazania rzeczywistego stanu wymaga ponownego badania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną ZUS, podtrzymując wyrok WSA, który uchylił decyzję odmowy zwolnienia ze składek. ZUS nie wykonał wiążących wskazań sądu I instancji dotyczących prawidłowego ustalenia przeważającej działalności skarżącego.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak wykazania przesłanek niewspółmierności zaliczek wobec podatku należnego. Postępowanie w trybie art. 22 § 2a o.p. nie wymaga pełnego postępowania dowodowego.

Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy wnioskodawczyni nie wykazała, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, jest zgodna z prawem, w szczególności jeżeli skarżąca dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 17 u.ś.r. uzasadnia uchylenie decyzji odmownej. Organy administracyjne są zobligowane do skrupulatnego zbadania stanu faktycznego w postępowaniu dotyczącym przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W przypadku braku zarzutów proceduralnych w skardze kasacyjnej, sąd ogranicza się do rozpoznania zarzutów materialnoprawnych w granicach zaskarżenia. Spełnienie wymogów formalnych skargi kasacyjnej jest kluczowe dla rozpatrzenia przez sąd zarzucanego naruszenia prawa materialnego.