Sąd potwierdził, że odmowa odszkodowania za nieruchomość, która w momencie przejęcia przez państwo nie była działką budowlaną, jest zgodna z prawem, ponieważ brak było istotnych przepisów lub planów pozwalających na jej uznanie za budowlaną.

NSA stwierdza, że odmowa współdziałania z organami pomocy społecznej, manifestująca się poprzez uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, uzasadnia odmowę przyznania zasiłku stałego, zgodnie z art. 11 ust. 2 u.p.s. i art. 4 u.p.s.

Brak współdziałania osoby wnioskującej o zasiłek społeczny w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego stanowi uzasadnioną podstawę do odmowy przyznania świadczenia, nawet przy złożonych zarzutach dotyczących stanu majątkowego i zdrowotnego skarżącego.

Powierzenie oceny prawidłowości wyceny nieruchomości rzeczoznawcy majątkowemu nie narusza procedury, gdy organy administracyjne uznają operat szacunkowy za pełny i logiczny, a jego zakwestionowanie wymaga działań od strony skarżącej.

Dla skutecznego stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną według art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., konieczne jest bezsprzeczne wykazanie, że nieruchomość była faktycznie zajęta i użytkowana jako droga publiczna w dniu 31 grudnia 1998 r.

Brak współdziałania w formie uniemożliwienia przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego stanowi uzasadnioną podstawę do odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej, zgodnie z obowiązującymi przepisami o pomocy społecznej.

Brak współdziałania wnioskodawcy z organem pomocy społecznej, polegający na odmowie przeprowadzenia wymaganego wywiadu środowiskowego, uzasadnia odmowę przyznania świadczeń z pomocy społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że złożenie wniosku o zwrot nieruchomości po ustawowym terminie skutkuje wygaśnięciem roszczenia, co usprawiedliwia odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego. Wniosek J.S. złożono po terminie zawitym, przez co brak podstaw do uwzględnienia roszczenia.

Brak dokumentu homologacji przy rejestracji pojazdu z kraju pozaunijnego jest uchybieniem oczywistym, uzasadniającym uchylenie decyzji rejestracyjnej, jednak nie każdorazowo stanowi rażące naruszenie prawa prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego wobec zarządu M. sp. z o.o. nie stanowiło działań instrumentalnych w rozumieniu niewłaściwego wykorzystywania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zgodność decyzji organów podatkowych z przepisami prawa poprzez odmowę uwzględnienia odliczeń VAT przedstawionych przez M. sp. z o.o.

Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej wymaga jednoznacznego ustalenia przekroczenia prawnie dopuszczalnych norm na podstawie wiarygodnych pomiarów, przy uwzględnieniu ewentualnych błędów pomiarowych zgodnych z przepisami.

Oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej, gdyż decyzja administracyjna z dnia 30 stycznia 2023 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności wcześniejszej decyzji nie naruszyła prawa w sposób rażący ani materialnie, ani proceduralnie.