Dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym wymaga wykazania interesu społecznego; cele organizacyjne muszą być jednoznacznie uzasadnione, a nie tylko wskazane w sposób ogólnikowy. Brak spełnienia tych przesłanek skutkuje brakiem prawa do zainicjowania postępowania przez organizację.

Zarządzenie pokontrolne WIOŚ, jako sygnalizacja naruszeń, podlega ograniczonej kontroli sądowej; sąd nie bada ustaleń faktycznych z protokołu kontroli, lecz ich zgodność z zarządzeniem, które przypomina o obowiązkach wynikających z przepisów ochrony środowiska.

Skierowanie decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, dotyczącej proceduralnego uchylenia i przekazania sprawy, do osoby zmarłej, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, które prowadziłoby do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w sytuacji braku materialnego kształtowania praw i obowiązków adresata.

Nie każde posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza o jej opodatkowaniu stawką dla działalności gospodarczej; konieczne jest wykazanie jej użycia lub możliwości użycia w tej działalności (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wykładnia ścisła).

Przesłanki ustalenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki muszą wynikać z rzetelnej oceny stanu niewypłacalności, uwzględniając całokształt dostępnych dowodów oraz moment pełnienia funkcji zarządczej.

Utrzymanie w mocy wyroku sądu I instancji, stwierdzającego, że decyzja o opodatkowaniu nieruchomości powiązanych z WORD wymaga uwzględnienia faktycznego zakresu działalności gospodarczej jednostki, a sama przynależność do środków trwałych nie przesądza o związku z działalnością gospodarczą.

Przy ocenie związku nieruchomości z działalnością gospodarczą kluczowe jest przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, wykazującego faktyczne wykorzystanie nieruchomości w działalności gospodarczej; sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nie uzasadnia wyższej stawki podatku.

Brak umożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przez wnioskodawcę uzasadnia odmowę przyznania zasiłku celowego jako formy pomocy społecznej; obowiązek współpracy skarżącego z organem jest konieczny dla weryfikacji zasadności przyznania świadczenia.

Decyzja deklaratoryjna o nabyciu własności nieruchomości na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. wymaga jednoznacznego wykazania, że nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną z dniem 31 grudnia 1998 r.

Przesłanka własności państwowej gruntu jest warunkiem sine qua non w procesie nabycia przez PKP prawa użytkowania wieczystego, a brak jej spełnienia wyklucza zastosowanie art. 34 ustawy o komercjalizacji.

Zawieszenie renty do 31 grudnia 2023 r. stanowi warunek sine qua non nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie wcześniejszych przepisów, zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym z 2023 r.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylający decyzję administracyjną o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną został utrzymany. NSA potwierdził, że dowody geodezyjne były niewystarczające do wydania prawidłowego orzeczenia o takim nabyciu.

Skarga kasacyjna M.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczącego przejęcia majątku ziemskiego na podstawie dekretu PKWN o reformie rolnej została oddalona, gdyż całość majątku, w tym obszary leśne, podpadała pod wskazane kryteria reformy rolnej.

Brak współdziałania wnioskodawcy z organem pomocy społecznej, w tym odmowa przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, stanowi uzasadnioną podstawę do odmowy przyznania zasiłku celowego (art. 11 ust. 2 u.p.s.).

Brak dokumentacji archiwalnej nie potwierdza przesłanki braku wypłaty odszkodowania; nowe faktyczne ustalenia organów mogą skutkować odmową ustalenia odszkodowania, jeżeli wnioskodawcy nie udowodnią jego braku.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może być przyznane od miesiąca, w którym następuje rezygnacja lub zawieszenie pobierania emerytury, co stanowi przesłankę warunkującą niemożliwość łączenia obu świadczeń.

Sąd potwierdził, że odmowa odszkodowania za nieruchomość, która w momencie przejęcia przez państwo nie była działką budowlaną, jest zgodna z prawem, ponieważ brak było istotnych przepisów lub planów pozwalających na jej uznanie za budowlaną.

NSA stwierdza, że odmowa współdziałania z organami pomocy społecznej, manifestująca się poprzez uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, uzasadnia odmowę przyznania zasiłku stałego, zgodnie z art. 11 ust. 2 u.p.s. i art. 4 u.p.s.