Dla stwierdzenia możliwości nałożenia obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na podstawie art. 29 Prawa wodnego, niezbędne jest ustalenie, czy zmiany dokonane przez właściciela gruntu szkodliwie wpłynęły na sąsiednie grunty oraz czy istnieją przesłanki legalności dla istniejących urządzeń wodnych, w szczególności w odniesieniu do historycznych uwarunkowań prawno-technicznych.

Prawidłowość decyzji organu odwoławczego uchylającej decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. zależy od stwierdzenia, że decyzja organu I instancji nie wyjaśnia w sposób wystarczający interesu publicznego, co uzasadnia zastosowanie procedury ponownego rozpoznania sprawy ze względu na przepisy dotyczące udostępniania informacji o środowisku.

Okoliczność, iż nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, będącego jako jej właściciel (użytkownik wieczysty, samoistny posiadacz) podatnikiem, nie przesądza o możliwości zastosowania najwyższych stawek opodatkowania, jeżeli podmiot ten może być identyfikowany podwójnie, a więc również jako jednostka, w posiadaniu której znajdują się nieruchomości niepowiązane w żaden sposób z jego aktywnością

Wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych powinna być ustalana zgodnie z parametrami maksymalnej ilości wód, którą można pobrać na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, przeliczonymi na m³/s, nawet jeśli obejmuje to współczynniki godzinowe, a nie w odniesieniu do dostępnych zasobów wód podziemnych.

Wykładnia pojęcia 'marnowanie żywności' powinna opierać się na jego literalnym rozumieniu, uwzględniając że do obowiązków przedsiębiorcy należy wycofywanie żywności z dystrybucji przed upływem terminu przydatności do spożycia, co nie stanowi marnowania żywności, a klasyfikacja odpadów powstałych w działalności gospodarczej jako komunalnych zależy od ich charakteru i sposobu powstawania.