Dla stwierdzenia możliwości nałożenia obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na podstawie art. 29 Prawa wodnego, niezbędne jest ustalenie, czy zmiany dokonane przez właściciela gruntu szkodliwie wpłynęły na sąsiednie grunty oraz czy istnieją przesłanki legalności dla istniejących urządzeń wodnych, w szczególności w odniesieniu do historycznych uwarunkowań prawno-technicznych.

Nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT jest uzasadnione, jeżeli przewoźnik nie spełnia obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych. Klauzula interesu publicznego nie może być stosowana dowolnie i wymaga spełnienia określonych przesłanek ściśle związanych z celami ustawy.

Prawidłowość decyzji organu odwoławczego uchylającej decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. zależy od stwierdzenia, że decyzja organu I instancji nie wyjaśnia w sposób wystarczający interesu publicznego, co uzasadnia zastosowanie procedury ponownego rozpoznania sprawy ze względu na przepisy dotyczące udostępniania informacji o środowisku.

Marnowaniem żywności w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności jest wycofywanie z etapu dystrybucji tylko żywności, która w momencie wycofywania spełnia wymogi prawa żywnościowego. Przepisy prawa nie mogą być interpretowane rozszerzająco w sposób nakładający dodatkowe obowiązki i sankcje administracyjne.

Ochrona przyrody uzasadnia ograniczenia w korzystaniu z prawa własności, pod warunkiem, że ograniczenia te są wprowadzane zgodnie z ustawami dotyczącymi ochrony środowiska i w formach przewidzianych tymi ustawami.

Przy ustalaniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych właściwym jest uwzględnianie wyłącznie parametrów maksymalnych ilości wód określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, bez konieczności uwzględniania stosunku tych ilości do dostępnych zasobów wód podziemnych.

Przy obliczaniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych należy kierować się parametrami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym, przeliczonymi na m³/s, bez obowiązku uwzględniania proporcji do dostępnych zasobów wód, zgodnie z nowelizacją art. 271 ust. 2 Prawa wodnego.

Gmina, tworząc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może w sposób samowolny zmieniać przeznaczenia terenów już zaliczonych do kategorii dróg publicznych bez przestrzegania odpowiednich procedur określonych w ustawie o drogach publicznych, a władztwo planistyczne gminy podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa.