Dla uznania świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane, zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wystarcza spełnienie warunków wskazanych w przepisie, pomijając świadomość beneficjenta co do nienależności poborów.

Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania, a jego treść odzwierciedla dane, którymi organ dysponuje w swoich zasobach w tym dniu. Wydanie zaświadczenia nie jest poprzedzane postępowaniem dowodowym, charakterystycznym dla postępowania podatkowego, w ramach którego organ rozstrzyga o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku podatkowego.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik traci prawo do odliczenia podatku naliczonego w przypadku, gdy faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a ponadto jeśli wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć, że uczestniczył w oszustwie podatkowym.