Przyznanie specjalnego zasiłku celowego osobom przekraczającym kryterium dochodowe wymaga zaistnienia 'szczególnie uzasadnionego przypadku', który musi odbiegać od sytuacji innych osób w trudnym położeniu; decyzja w tym zakresie oparta jest na uznaniu administracyjnym i nie każdy trudny przypadek uzasadnia przyznanie takiego zasiłku.

W sprawach przyznania specjalnego zasiłku celowego, organy administracji publicznej działające w ramach uznania administracyjnego powinny oceniać, czy występuje 'szczególnie uzasadniony przypadek', przy czym pomoc społeczna nie powinna być traktowana jako jedyne źródło utrzymania, a decyzje powinny być podejmowane w granicach posiadanych środków budżetowych.

Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że bezczynność Wojewody Śląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie stanowiła rażącego naruszenia prawa z uwagi na niedopasowaną interpretację daty przybycia cudzoziemca.

Nie jest możliwe uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy na podstawie art. 155 k.p.a. po jej wygaśnięciu, gdy decyzja nie kształtuje już sytuacji prawnej strony. Uchylenie decyzji w tym trybie nie prowadzi do uznania świadczeń za nienależnie pobrane.

Decyzja o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego w szczególnie uzasadnionym przypadku, określonym w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, jest oparta na uznaniu administracyjnym, co daje organom swobodę w ocenie okoliczności sprawy pod kątem ich wyjątkowości oraz zasadności przyznania wsparcia.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mają zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, zawieszając bieg terminów proceduralnych w sprawach legalizacji pobytu, co wyklucza uznanie przewlekłości postępowania.