Likwidacja oddziału jako jednostki organizacyjnej nie będącej zakładem pracy w rozumieniu art. 3 k.p. nie jest likwidacją zakładu pracy w rozumieniu § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 1981 r. w sprawie urlopów wychowawczych (j.t. Dz.U. z 1985 r. nr 2, poz. 10 ze zm.). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej (art. 422 § 1 k.p.c.). Wyjątkiem od tej zasady jest dopuszczalność wypowiedzenia umowy o pracę w okresie urlopu wychowawczego z powodu likwidacji zakładu pracy Powódce na jej prośbę został udzielony dwuletni urlop wychowawczy od 26.II.1988 r. do 25.II.1990 r.

Przedłużenie umowy o pracę za granicą, dokonane z naruszeniem przez jednostkę kierującą przepisów § 5 ust. 3 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicę w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem (j.t. w Dz.U. z 1986 r. nr 19, poz. 101), tj. bez uzyskania od pracownika, powodującą na czas jej trwania przedłużenie terminu, w jakim pracownik winien podjąć zatrudnienie w macierzystym zakładzie pracy, jeżeli na skutek zapewnienia jednostki kierującej pracownik zawarł umowę przedłużającą okres pracy za granicą w błędnym przekonaniu, że macierzysty zakład wyraził zgodę na przedłużenie okresu zatrudnienia za granicą i przedłużył mu udzielony w tym celu urlop Nastąpiło to bez uzyskania przedłużenia urlopu bezpłatnego udzielonego powodowi przez macierzysty zakład pracy, natomiast o przedłużenie Natomiast niezgłoszenie się przez powoda do pracy w macierzystym zakładzie pracy po upływie okresu udzielonego mu urlopu bezpłatnego w urlopu bezpłatnego, a co spowodowało przedwczesne uznanie, iż umowa o pracę nie wygasła i w efekcie przywrócenie powoda do pracy.

jednostkę kierującą zgody macierzystego zakładu pracy na dalsze skierowanie pracownika do pracy za granicą może być uznane za ważną przyczynę niezależną od pracownika powodującą przedłużenie terminu, w jakim może podjąć zatrudnienie w macierzystym zakładzie pracy, jeżeli zawarł on umowę przedłużającą okres pracy za granicą w przekonaniu, wywołanym postępowaniem jednostki kierującej, że zgoda ta oraz urlop Późniejsze starania powoda podjęte po jego powrocie do kraju, tj. po dniu 30 września 1988 r. o udzielenie wsteczne urlopu bezpłatnego Nastąpiło to bez uzyskania przedłużenia urlopu bezpłatnego udzielonego powodowi przez macierzysty zakład pracy, natomiast o przedłużenie Sąd Wojewódzki przyjął, że pozwane Przedsiębiorstwo nie miało obowiązku przedłużenia udzielonego powodowi urlopu bezpłatnego, albowiem

Wygaśnięcie umowy o pracę w macierzystym zakładzie pracy na podstawie § 3 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem (j.t. Dz.U. z 1986 r. nr 19, poz. 101 ze zm.) następuje nie tylko w razie porzucenia przez pracownika pracy za granicą, lecz także w razie rozwiązania umowy o pracę za granicą przez jednostkę kierującą bez wypowiedzenia z winy pracownika (§ 5 ust. 1 pkt 2 wymienionego rozporządzenia) oraz w razie niezachowania przez pracownika terminu do podjęcia pracy w macierzystym zakładzie pracy po zakończeniu pracy powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną lub z innych ważnych przyczyn niezależnych od pracownika – bezzwłocznie po Z tych względów Sąd Wojewódzki wyrokiem z 28.IX.1988 r. Powodowie kwestionowali zarówno zasadność jak i zgodność z prawem rozwiązania z nimi umów o pracę.

Przez stan bezbronności rozumieć należy taką sytuację, w której znalazła się ofiara przestępstwa, że z powodu obezwładnienia jej przy użyciu siły fizycznej nie stanowiącej jednak gwałtu na osobie, albo wobec wielości napastników lub znacznej dysproporcji sił, pozbawiona jest możności woli przeciwdziałania zaborowi mienia, albo też możność ta lub wola są w istotnym zakresie ograniczone. użyciu siły fizycznej nie stanowiącej jednak gwałtu na osobie, albo wobec wielości napastników lub znacznej dysproporcji sił, pozbawiona k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. i innych, z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść od wyroku Przez stan bezbronności rozumieć należy taką sytuację, w której znalazła się ofiara przestępstwa, że z powodu obezwładnienia jej przy

Nr 35, poz. 132) nie ma zastosowania w sytuacji, gdy zakładowy system wynagradzania określa podstawę obliczenia nagrody jubileuszowej według najniższego wynagrodzenia lub wynagrodzenia jak za urlop wypoczynkowy z dnia nabycia prawa do nagrody. Paragraf 9 ust. 1 uchwały nr 138 Rady Ministrów z dnia 22 września 1978 r. w sprawie ustalenia okresów pracy i innych okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania (M.P. wysokość nagrody jubileuszowej oblicza się jak za urlop wypoczynkowy. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 1989 r. jednej strony, a unormowaniami powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy z drugiej strony a w tym regulacją z § 9 ust. 1 uchwały

Czyn sprawcy umyślnego przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu znamiennego skutkiem kwalifikuje się według spowodowanego skutku, natomiast usiłowanie przestępstwa zagrożonego karą surowszą można mu przypisać tylko wtedy, gdy w zamiarze popełnienia takiego przestępstwa zamierzał bezpośrednio ku jego dokonaniu, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z przyczyn od niego niezależnych. 148 § 1 k.k. i art. 25 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 9 grudnia 1988 Uderzenie nożem zadał oskarżony z mierną siłą, co podkreślił biegły z zakresu medycyny sądowej Marian C., skoro spowodowały tylko rozcięcie Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 1989 r. sprawy Janusza S., oskarżonego o czyn określony w art. 11 § 1 k.k. w zw. z art.

Sąd powinien wówczas z urzędu rozstrzygnąć sprawę z uwzględnieniem art. 125 § 2 zd. drugie k.p. w związku z art. 321 § 2 k.p.c. a nie powinien poprzestać na zasądzeniu od pozwanego winnego całości niedoboru tylko części odszkodowania, odpowiadającego wskaźnikowi procentowemu przyjętemu w umowie, gdy oddala powództwo w stosunku do pozostałych pracowników materialnie odpowiedzialnych. Jeżeli sąd I instancji nie postąpi stosownie do art. 125 § 2 zd. drugie k.p. w związku z art. 321 § 2 k.p.c. – stronie powodowej nie przysługuje rewizja na nieistniejące orzeczenie w części odnoszącej się do pracownika wyłącznie odpowiedzialnego za niedobór, w stosunku do którego nie oddalono żadnego roszczenia, strona powodowa może natomiast wystąpić z wnioskiem o uzupełnienie wyroku (art. 351 k.p.c .), a gdy z tej drogi nie skorzysta, może dochodzić w odrębnym procesie tej części roszczenia, którą sąd powinien uwzględnić w pierwszym procesie w stosunku do pozwanego, odpowiedzialnego w całości za niedobór. Sąd powinien wówczas, z urzędu rozstrzygnąć sprawę z uwzględnieniem art. 125 § 2 zd. drugie k.p. w związku z art. 321 § 2 k.p.c., a nie W tego rodzaju sprawach – jak wynika z uchwały składu siedmiu sędziów SN z 30.V.1966 r. Sprawa jednostki gospodarki uspołecznionej o odszkodowanie z tytułu niedoboru należy do jednej z kategorii wymienionych w art. 321 k.p.c

Prawidłowy nadzór ze strony zakładu pracy nad pracownikiem zgłaszającym swe zastrzeżenia i opory przed objęciem stanowiska związanego z powierzeniem mu mienia należy do zakresu należytej dbałości o własne interesy, zaś jego niezachowanie w konkretnej sytuacji można uznać za przyczynienie się do powstania szkody. Wyrokiem z 16.II.1989 r. i grzywnę, z jednoczesnym darowaniem kary pozbawienia wolności na mocy ustawy amnestyjnej z 17.VIII.1986 r. z magazynu wartości 130.000 zł na szkodę powodowego Przedsiębiorstwa (przestępstwo z art. 200 § 1 k.k.) na karę 1 roku pozbawienia wolności

Pracownikowi przysługuje jednorazowa odprawa na podstawie § 63 załącznika nr 1 oraz świadczenia dla rencistów przewidziane w § 11 załącznika nr 2 do Układu zbiorowego pracy dla państwowych przedsiębiorstw rolnych z dnia 24 grudnia 1974 r. także wówczas, gdy pracownik uzyskał rentę nie z dniem zakończenia stosunku pracy, lecz po upływie okresu pobierania zasiłku chorobowego, z powodu choroby rozpoczętej powodu choroby, rozpoczętej w czasie istnienia stosunku pracy i trwającej nieprzerwanie po jego zakończeniu, rentę przyznano mu w dacie w jednostkach objętych niniejszym układem 5 lat, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości 100% miesięcznego wynagrodzenia jak za urlop Wasilewski (sprawozdawca), Z. Zaziemski. Sąd Najwyższy z udziałem prokuratora Prokuratury Generalnej, R.