W sprawie ze sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd bada przede wszystkim istnienie przesłanek kasatoryjnych. Operat szacunkowy pomijający zasadę korzyści z art. 134 ust. 4 u.g.n. i określający wartość wywłaszczonej nieruchomości wyłącznie według jej dotychczasowego przeznaczenia jest wadliwy metodologicznie. Konieczność sporządzenia nowego operatu, opartego na rynku nieruchomości
Jeżeli sąd odwoławczy ustala, że sprawca przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. zbiegł z miejsca zdarzenia, obowiązany jest rozstrzygnąć o dożywotnim zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów z art. 42 § 3 k.k. Pominięcie tego obligatoryjnego co do zasady środka, bez zbadania wyjątkowego wypadku uzasadnionego szczególnymi okolicznościami oraz bez odniesienia się do wniosku apelacyjnego, narusza art. 433 § 2
Kara łączna pozbawienia wolności orzekana na podstawie art. 86 § 1 k.k. nie może przekroczyć sumy kar jednostkowych wymierzonych za przestępstwa pozostające w zbiegu. Wymierzenie kary łącznej ponad tę granicę stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, uzasadniające uchylenie rozstrzygnięcia o karze łącznej, także gdy kasacja została wniesiona wyłącznie na korzyść skazanego.
Jeżeli po wydaniu wyroku pierwszej instancji, a przed rozpoznaniem apelacji, uchylono podstawę prawną obligatoryjnego przepadku równowartości pojazdu i zastąpiono ją regulacją względniejszą przewidującą nawiązkę, sąd odwoławczy ma obowiązek zastosować art. 4 § 1 k.k. z urzędu, także poza granicami środka odwoławczego, w trybie art. 440 k.p.k. Zakaz reformationis in peius ogranicza jedynie wysokość
Sąd rozpoznający wniosek oskarżonego w trybie art. 387 § 1 k.p.k. ma obowiązek zbadać jego pełną zgodność z przepisami prawa materialnego, w tym z normami nakazującymi orzeczenie środka karnego. Niedopuszczalne jest uwzględnienie wniosku nieuwzględniającego zakazu obligatoryjnego z art. 41 § 1a k.k.; sąd powinien doprowadzić do usunięcia tej wadliwości w trybie art. 387 § 3 k.p.k. albo prowadzić sprawę
W postępowaniu nakazowym sąd może skazać oskarżonego tylko w granicach czynu opisanego w akcie oskarżenia, jeżeli jego okoliczności, w tym wartość szkody, oraz wina nie budzą wątpliwości; niedopuszczalne jest samodzielne modyfikowanie ustaleń faktycznych na niekorzyść oskarżonego. Orzeczenie grzywny przekraczającej 200 stawek dziennych stanowi rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k.
Śmierć oskarżonego przed wydaniem wyroku powoduje powstanie bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., wyłączającej dopuszczalność prowadzenia postępowania karnego. Wydanie wyroku po śmierci oskarżonego, także gdy sąd powziął wiadomość o tym fakcie dopiero po orzeczeniu, stanowi uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i wymaga uchylenia wyroku oraz umorzenia
Obowiązek naprawienia szkody z art. 46 § 1 k.k. może zostać orzeczony jedynie w granicach szkody istniejącej i nienaprawionej w chwili wyrokowania. Jeżeli przedmioty uzyskane w wyniku przestępstwa zostały odzyskane i zwrócone pokrzywdzonemu, sąd obowiązany jest ustalić ich stan oraz rzeczywisty rozmiar ewentualnego uszczerbku; niedopuszczalne jest automatyczne zasądzenie ich pełnej wartości.
Przepadek pojazdu mechanicznego na podstawie art. 44b § 1 k.k. może zostać orzeczony tylko wtedy, gdy pojazd w czasie popełnienia przestępstwa stanowił własność sprawcy w zakresie wymaganym przez ustawę. Jeżeli pojazd należał do osoby trzeciej, a sprawca był wyłącznie jego użytkownikiem, sąd nie może orzec przepadku rzeczy, lecz powinien rozważyć orzeczenie przepadku jej równowartości zgodnie z art
W postępowaniu dotyczącym zakwalifikowania do pomocy mieszkaniowej brak określonego terminu załatwienia sprawy w uchwale lokalowej nie wyłącza możliwości stwierdzenia bezczynności organu. Organ wydający uchwałę będącą aktem z zakresu administracji publicznej obowiązany jest bowiem prowadzić sprawę sprawnie i zakończyć ją w rozsądnym czasie, z poszanowaniem słusznego interesu wnioskodawcy.
Obligatoryjność przepadku pojazdu mechanicznego z art. 178a § 5 k.k. nie zwalnia sądu z obowiązku ustalenia z urzędu, czy w dacie wyrokowania spełnione są przesłanki z art. 44b k.k. Jeżeli pojazd został przed tą datą zezłomowany, stanowi to jego zniszczenie w rozumieniu art. 44b § 5 k.k. w poprzednim brzmieniu i wyłącza orzeczenie zarówno przepadku pojazdu, jak i jego równowartości.
W razie skazania za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k., którego ostatni moment realizacji nastąpił po wejściu w życie art. 43a § 2 k.k., sąd jest obowiązany orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości nie niższej niż 5000 zł. Pominięcie tego środka stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.
Przetwarzanie odpadów w drodze ich odzysku poza zakresem wymaganego zezwolenia, zwłaszcza przy jednoczesnym zdeponowaniu odpadów mogących wykazywać właściwości palne w miejscu do tego nieprzeznaczonym, nie stanowi naruszenia prawa o znikomej wadze w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 437 § 2 zdanie drugie in fine k.p.k. jest dopuszczalne jedynie w razie takich naruszeń procedury przed sądem pierwszej instancji, które czynią nierzetelnym cały przewód sądowy i wymagają powtórzenia wszystkich jego czynności. Braki polegające na nieprzeprowadzeniu pojedynczych dowodów powinny co do zasady zostać usunięte
Jeżeli decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami została wydana wyłącznie jako następstwo orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów, prowadzenie pojazdu z naruszeniem obu tych aktów stanowi czyn kwalifikowany wyłącznie z art. 244 k.k. Ponowne skazanie za takie samo zachowanie, uprzednio prawomocnie osądzone, narusza powagę rzeczy osądzonej i wymaga umorzenia postępowania
Przepisy przejściowe nakazujące ustalać ekwiwalent za okres sprzed 6 listopada 2018 r. według przepisów dotychczasowych nie stanowią podstawy do stosowania współczynnika 1/30, wyeliminowanego wyrokiem TK K 7/15. Także ekwiwalent za niewykorzystany czas wolny od służby powinien odpowiadać wynagrodzeniu za jeden dzień roboczy, gdyż konstytucyjna wadliwość tego przelicznika dotyczy identycznego mechanizmu
W postępowaniu odwoławczym wywołanym środkiem zaskarżenia wniesionym wyłącznie na korzyść oskarżonego sąd odwoławczy nie może czynić nowych, nieustalonych przez sąd pierwszej instancji okoliczności faktycznych pogarszających jego sytuację, w szczególności wykorzystywać ich jako przesłanek obciążających przy kontroli wymiaru kary. Naruszenie tej reguły z art. 434 k.p.k. uzasadnia uchylenie orzeczenia
Przepis przejściowy art. 9 ust. 1 zdanie drugie ustawy o szczególnych rozwiązaniach nie może być wykładany jako podstawa dalszego stosowania współczynnika 1/30 z art. 115a ustawy o Policji, wyeliminowanego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego K 7/15. Ekwiwalent za niewykorzystany urlop przypadający przed 6 listopada 2018 r. ustala się z poszanowaniem skutków tego wyroku, według współczynnika 1/21 odpowiadającego
Decyzja o opróżnieniu lokalu pozostającego w dyspozycji organów Policji, wydawana na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, ma charakter związany, jeżeli osoba zajmująca lokal nie legitymuje się tytułem prawnym wynikającym z przepisów tej ustawy lub przepisów szczególnych. W postępowaniu kasacyjnym skuteczność zarzutów materialnoprawnych nie może opierać się na kwestionowaniu ustaleń faktycznych
W sprawie o wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego przyczyna braku pozwolenia nie pozostaje bez znaczenia, jeżeli podmiot uprzednio działał na podstawie decyzji i z należytą starannością, w odpowiednim czasie wystąpił o kolejne pozwolenie. Sąd administracyjny nie może odstąpić od wykładni przyjętej w uchwale NSA bez zastosowania
Organizacja społeczna uczestnicząca w postępowaniu na prawach strony na podstawie art. 31 k.p.a. nie posiada statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie może żądać wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wznowienie z tej podstawy, stosownie do art. 147 zdanie drugie k.p.a., może nastąpić wyłącznie na żądanie strony właściwej.
Roszczenie byłego policjanta o wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego K 7/15, staje się wymagalne z dniem ogłoszenia tego wyroku i podlega trzyletniemu przedawnieniu z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Art. 190 ust. 4 Konstytucji RP nie wyłącza stosowania ustawowych ograniczeń czasowych, a odstąpienie od przedawnienia wymaga wykazania indywidualnych
Skarga na bezczynność podmiotu zobowiązanego w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga uprzedniego wniesienia ponaglenia. Obowiązek z art. 53 § 2b p.p.s.a. odnosi się wyłącznie do środka prawnego rzeczywiście przysługującego stronie w danym postępowaniu; art. 37 k.p.a. nie ma zastosowania do zasadniczej fazy realizacji wniosku uregulowanej w ustawie o dostępie do informacji publicznej
Umorzenie postępowania w sprawie skargi na naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych nie może być oparte na braku dowodów wynikającym z nieprzeprowadzenia przez organ niezbędnego postępowania wyjaśniającego. Jeżeli aktualny piastun funkcji nie pełnił jej w czasie zarzucanego przetwarzania danych, organ powinien zwrócić się o wyjaśnienia do osoby sprawującej funkcję w tym okresie oraz innych