Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że samo istnienie postępowań karnych lub konfliktów, nawet bez prawomocnych wyroków skazujących, może stanowić przesłankę odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni, jeśli wpływa na ocenę rękojmi bezpiecznego posługiwania się tą bronią.

Wpłaty dokonywane przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, jako kompensacja za utracone dochody gminy z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości, podlegają zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych i są obciążone odsetkami w przypadku przekroczenia terminu płatności. Brak jest podstaw do uznania Funduszu jako podatnika podatku od nieruchomości.

Uniemożliwienie przez rolnika kontroli na miejscu nie prowadzi do automatycznej odmowy przyznania wszystkich płatności, o jakie wnioskował, lecz wymaga analizy związku przyczynowego między uniemożliwieniem kontroli a poszczególnymi płatnościami.

Cofnięcie pozwolenia na broń palną może nastąpić na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w przypadku niepoddania się przez posiadacza pozwolenia wymaganym badaniom lekarskim i psychologicznym, szczególnie gdy istnieją wątpliwości co do jego zdolności do dysponowania bronią.

Odmowa poddania się obowiązkowym badaniom zdrowotnym i psychologicznym uprawnia Policję do cofnięcia pozwolenia na broń, nawet jeśli pierwotne orzeczenia były pozytywne, zgodnie z art. 18 ust 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Zatwierdzenie organizacji ruchu przez GDDKiA, jako akt ogólny, podlega kontroli sądowoadministracyjnej, lecz nie narusza przepisów dotyczących bezpieczeństwa i zarządzania ruchem. Procedura zatwierdzania, mimo zastrzeżeń formalnych, spełnia wymogi legalności, zapewniając bezpieczeństwo na drogach publicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił uchylić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i oddalić skargę, uznając, że ochrona danych osobowych i REGON obejmuje osoby fizyczne, prawne i jednostki bez osobowości prawnej, a udostępnienie tych danych jest ograniczone przez art. 80ce ust. 1 Prawa o ruchu drogowym.

Uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli na miejscu nie uzasadnia automatycznego odmowy przyznania wszystkich płatności rolniczych; organ powinien dokonać szczegółowej oceny racjonalności działań rolnika.

Nieuprawnione wniesienie przez stronę odwołania bez wykazania braku winy za uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, nie uprawnia do przywrócenia terminu (art. 58 § 1 k.p.a.), co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Pełnomocnictwo szczególne nie obejmuje uprawnień do reprezentacji w całym postępowaniu podatkowym; jego zakres musi być precyzyjnie określony, a niedopełnienie tych wymogów skutkuje niedopuszczalnością odwołania.

Decyzja administracyjnej kary pieniężnej za prowadzenie apteki bez zezwolenia, uchylona z powodu niewystarczającego ustalenia stanu faktycznego przedawnienia i braku analizy znikomości naruszenia, zgodnie z art. 189g i art. 189f § 1 k.p.a., pozostaje w mocy. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Farmaceutycznego zostaje oddalona przez NSA.

Umowa o przygotowanie i wygłoszenie wykładu, jako nieposiadająca cech twórczego i indywidualnego dzieła, stanowi umowę o świadczenie usług, podlegającą obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Zezwolenia na prowadzenie aptek nie mogą być cofane z powodu zmian właścicielskich lub koncentracyjnych zachodzących po ich wydaniu, gdyż art. 99 ust. 3a i 4 ustawy odnoszą się jedynie do warunków wydawania zezwoleń. Pozwala to wykluczyć stosowanie mechanizmu cofania zezwoleń retroaktywnie na podstawie późniejszych naruszeń struktury właścicielskiej aptek.

Kwota zwrotu utraconych dochodów gminy z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości stanowiła niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, od której naliczane są odsetki za zwłokę.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odmawiając wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na niedochowanie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Informowanie o cenach towarów powinno być jednoznaczne i umożliwiać ich porównanie, zgodnie z ustawą o cenach oraz wymogami dyrektywy unijnej. Brak jednoznaczności oznaczeń cenowych na metkach uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.