Stwierdzenie faktu władania publicznego nad gruntem i jego zajęcia jako drogi publicznej wymaga pełnego udowodnienia zgodnie z art. 73 ustawy. Organy muszą precyzyjnie ustalić stan faktyczny w dniu 31 grudnia 1998 r., eliminując wątpliwości na korzyść obywatela.

Niedopuszczalne jest wykorzystywanie operatu szacunkowego po upływie 12 miesięcy bez umieszczonej w nim klauzuli aktualności. Odległość czasowa sporządzenia operatu uniemożliwia jego zastosowanie, gdy potwierdzenie aktualizacji jest oddzielnym dokumentem.

Decyzja organu odwoławczego o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na naruszenie procedur oraz niewystarczającą ocenę wpływu ekologicznego jest zgodna z prawem. Odchylenia proceduralne uzasadniają decyzję kasatoryjną i ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji.

Nieruchomość lub jej część "dowłaszczona" na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z 1958 r. nie podlega zwrotowi, gdyż cel wywłaszczenia został osiągnięty, a jej zwolnienie następuje wyłącznie przy zbędności wywłaszczonej nieruchomości zasadniczej.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a sąd nie stwierdził naruszeń przepisów uzasadniających jej uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, potwierdzając uchylenie decyzji odmownej w sprawie prawa do rekompensaty, uznając tym samym za niewystarczające działania organu w zakresie oceny dowodów obywatelstwa i zamieszkiwania właścicielki przed 1939 r.

Operat szacunkowy, na którym oparto decyzję o przyznaniu odszkodowania, został sporządzony prawidłowo, uwzględniając właściwą metodologię wyceny przy braku wystarczających danych dla nieruchomości drogowych, co czyni zarzuty kasacyjne niezasadnymi.

Wniesienie skargi na bezczynność organu administracyjnego jest dopuszczalne niezależnie od pozostawienia ponaglenia bez rozpoznania, pod warunkiem jego wcześniejszego wniesienia, przy czym art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. w odniesieniu do rozpoznawania takich spraw.

Skarga kasacyjna na wyrok sądu I instancji w przedmiocie świadczeń opiekuńczych musi wskazywać konkretne naruszenia prawa materialnego i podstaw do zmiany decyzji. Wyrok NSA oddalający skargę podkreśla, że błędy proceduralne czy faktograficzne nie podlegają rekwalifikacji jako błędy w wykładni prawa.

NSA orzeka, że waloryzacja opłaty przekształceniowej odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej, a jej kontrola w instancyjnym postępowaniu nie jest wymagana.

Przepis art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej wyłącza stosowanie decyzji administracyjnej dla waloryzacji opłaty przekształceniowej, co uzasadnia umorzenie postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Organ dokonuje waloryzacji poprzez zawiadomienie, a nie decyzję.

Art. 7 ust. 8a ustawy o przekształceniu nie znajduje zastosowania do waloryzacji opłat przekształceniowych, a doręczanie informacji o wysokości waloryzowanej opłaty jest wystarczające. Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest prawidłowe.