Za niewykonanie obowiązków określonych w art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność bez względu na zawinienie, a kara pieniężna jest sankcją bezwzględną za brak realizacji tych obowiązków.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu incydentalnym dotyczącym sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, uprawnienia strony procesowej, które przysługiwałyby w postępowaniu głównym, nie muszą być ponownie oceniane. Oddalenie skargi A.W. było zasadne.

Kara pieniężna za posługiwanie się niewłaściwą kartą kierowcy jest zasadna, jeżeli przewoźnik nie wykaże wyjątkowych okoliczności wyłączających odpowiedzialność. Ciężar dowodu dotyczący wyłączenia odpowiedzialności spoczywa na przewoźniku, który musi udowodnić brak wpływu na naruszenie.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za naruszenia czasu pracy kierowców, jeśli nie wykazuje okoliczności uwalniających od odpowiedzialności, co uzasadnia nałożenie kary przez organ.

Tytuł wykonawczy nie spełniający wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., w tym brak klauzuli organu egzekucyjnego, skutkuje obowiązkowym umorzeniem postępowania egzekucyjnego, niezależnie od innych okoliczności postępowania.

Doręczenie pism w toku postępowania administracyjnego uważa się za skuteczne, jeżeli adres został potwierdzony w aktach sprawy oraz przez skarżących. Udział osoby w czynnościach administracyjnych przed wydaniem decyzji nie wymaga wyłączenia tej osoby z późniejszych czynności kontrolnych, o ile nie wpływa to na bezstronność postępowania.

Jeżeli obiekt budowlany, posadowiony na fundamentach punktowych, nie jest tymczasowy i wymaga pozwolenia na budowę, organy nadzoru mogą zasadnie nałożyć obowiązek jego rozbiórki pomimo upływu czasu od jego powstania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na dzień 21 sierpnia 2025 r., uznając, że art. 100d ustawy o pomocy nie obowiązuje od 1 lipca 2024 r., a jego dalsze stosowanie byłoby sprzeczne z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Nałożenie kary pieniężnej na podmiot odbierający odpady za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu jest uzasadnione, jeśli wyniknęło z obiektywnie pojętej bezprawności administracyjnej niewykonania obowiązku, niezależnie od przyczyn zależnych od podmiotu.

Sąd uchyla decyzje administracyjne, podnosząc, że brak pełnego wyjaśnienia okoliczności przewozu przez organy, w szczególności przy braku oceny wykazanej staranności i dostępności parkingów, uzasadnia uznanie roszczeń egzoneracyjnych spółki za zasadne.