Lokale mieszkalne wykorzystywane do krótkoterminowego wynajmu mogą być uznane za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, co uzasadnia zastosowanie wyższej stawki podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Decyzja ta musi bazować na prawidłowym wykazaniu przesłanek wynajmu jako działalności gospodarczej.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wadliwości udziału prokuratora i błędnej kwalifikacji obiektu budowlanego jako budynku; NSA potwierdza decyzję WSA o uchyleniu decyzji SKO, wymagając pełnej analizy dowodów.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku braku dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy przez organy administracyjne, ponowne rozstrzygnięcie winno uwzględniać pełną analizę prawnopodatkowej kwalifikacji obiektów, jakimi są silosy, przy uwzględnieniu obowiązujących definicji prawnych oraz dotychczasowego orzecznictwa.

Skarga kasacyjna, będąca szczególnie sformalizowanym środkiem odwoławczym, podlega rygorom formalnym tych wymogów, co wyznacza granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny; brak spełnienia tych wymogów skutkuje jej oddaleniem.

Dochody marynarzy uzyskane z pracy na statkach norweskich, bez względu na rejestrację, kwalifikują się do ulgi abolicyjnej w Polsce, nawet przy braku ich opodatkowania w Norwegii, jeśli spełniają kryteria konwencji międzynarodowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak obowiązku podatkowego Skarżącego w Norwegii związany z dochodami z pracy na statku nie uniemożliwia zastosowania ulgi abolicyjnej. Artykuł 14 ust. 3 Konwencji należy interpretować w sposób umożliwiający marynarzom skorzystanie z ulgi w Polsce zgodnie z u.p.d.o.f.

Brak realizacji założeń projektu skutkuje koniecznością zwrotu całego dofinansowania; częściowa realizacja wskaźników nie przesądza o prawidłowym wykorzystaniu środków unijnych.

Uchwała Rady Miasta Opola w zakresie obowiązku dostarczania poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów przekroczyła delegację ustawową z art. 38 ust. 1 u.f.z.o. i jest nieważna w tych częściach; pozostałe zarzuty dotyczące nadmiarowych obowiązków kontrolnych są niezasadne.

Zaskarżony wyrok WSA należy uchylić, gdyż sąd ten, naruszając art. 134 § 1 p.p.s.a., nie przeprowadził kontroli legalności doręczenia zarządzeń, co mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, gdyż decyzja ostateczna jest wykonalna mimo wniesienia na nią skargi, a zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego nie zostały dostatecznie uzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną spółki, potwierdzając legalność decyzji o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Uznał, że przesłanki obawy niewykonania zobowiązania były należycie udokumentowane.