NSA utrzymuje umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego orzeczenia z 1959 r. na mocy prawa, uznając zgodność przepisów z konstytucyjnymi zasadami pewności i stabilności prawnej oraz niezaskarżalności starych decyzji.

Jeżeli sąd, stosując art. 37a § 1 k.k., wymierza za występek karę grzywny zamiast kary pozbawienia wolności, jest obowiązany orzec ją w wymiarze nie niższym niż 150 stawek dziennych. Wymierzenie grzywny w niższej liczbie stawek stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia.

Orzekając środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym na podstawie art. 41a § 1 k.k., sąd jest obowiązany oznaczyć w wyroku okres jego obowiązywania zgodnie z art. 43 § 1 k.k. Pominięcie tego elementu stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, którego nie można konwalidować w postępowaniu wykonawczym; sąd odwoławczy powinien usunąć je z urzędu w trybie art. 440 k.p.k., także

Wypłata z kapitału zapasowego spółki z o.o. z zysków jednoosobowej działalności gospodarczej, uprzednio opodatkowanych, nie podlega ponownemu opodatkowaniu jako przychód z tytułu udziału w zyskach osób prawnych.

Wydatki na zakup zestawów klocków LEGO przez doradcę podatkowego, pełniące jedynie funkcję dekoracyjną, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., jako że brak jest wystarczającego związku przyczynowego między tymi wydatkami a źródłem przychodów.

Brak obowiązku alimentacyjnego wyklucza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, nawet przy opiece nad bliskim o znacznym stopniu niepełnosprawności. Interpretacja przepisów musi respektować ich literalne brzmienie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza nieważność postępowania sądowego z uwagi na błędne oznaczenie strony skarżącej, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i ponownego rozpoznania skargi wniesionej przez właściwy podmiot.