Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że ocena nadużycia prawa do informacji publicznej nie może odbywać się w toku postępowania w sprawie bezczynności, lecz wymaga wydania decyzji administracyjnej przez organ właściwy.

Zawarta między stronami umowa o opracowanie układu choreograficznego na cele fitness nie ma charakteru umowy o dzieło, gdyż nie prowadzi do powstania indywidualnego utworu. Umowa została prawidłowo zakwalifikowana jako umowa o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, a uczestniczka podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając za uzasadnione nałożenie obowiązku zwrotu środków z dofinansowania ze względu na naruszenie zasad uniknięcia konfliktu interesów w postępowaniu przetargowym.

NSA orzekł, że umowa C. S.A. z kontrahentem nie spełnia kryteriów umowy o dzieło, lecz jest umową o świadczenie usług, co skutkuje podleganiem obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Odmowa umorzenia należności z tytułu grzywny mandatu karnego jest zasadna, gdyż trudna sytuacja finansowa zobowiązanego nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania wystąpienia ważnego interesu zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p.

NSA stwierdził, że odmowa wypłaty odsetek za nienależne cła jest sprzeczna z zasadami zwrotu nienależnych świadczeń według prawa unijnego. Zwrot ten powinien zostać dokonany z odsetkami, gdy pobór działań celnych był niezgodny z prawem UE.

W przypadku zwrotu nadpłaconego cła pobranego z naruszeniem prawa Unii, organy celne obowiązane są zwrócić także odsetki, pomimo uregulowań UKC wyłączających takie zobowiązanie.

Umowa zawarta między A. S.A. a pracownicą nie była umową o dzieło, lecz oświadczenie usług, co skutkuje obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego pracownicy.

Las, jako integralna część gospodarstwa rolnego, objęty reżimem dekretu PKWN z 1944 r., podlegał przejęciu na cele reformy rolnej, niezależnie od jego charakteru. Uznanie związku funkcjonalnego z gospodarstwem rolnym było zgodne z interpretacją Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargi kasacyjne oddalono.

Rażące naruszenie przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 prd poprzez wydanie decyzji rejestracyjnej pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacji uzasadnia stwierdzenie jej nieważności, pomimo występowania skutków społeczno-ekonomicznych właściwych dla dotychczas zaistniałego stanu rozstrzygnięcia.

Niewskazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego przez wnioskodawcę nie stanowi braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nie uprawnia organu do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Decyzja rejestracyjna pojazdu wydana bez wymaganych prawem dokumentów homologacyjnych rażąco narusza prawo, z uwagi na jednoznaczność przepisów i oczywistość naruszenia, co uzasadnia jej stwierdzenie nieważności.

Decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacyjnego stanowi rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wymagające stwierdzenia jej nieważności niezależnie od skutków społeczno-ekonomicznych. Stabilność i zasada zaufania do organów nie mogą usprawiedliwiać utrzymania decyzji sprzecznej z prawem.