W sprawie oceny bezczynności organu administracyjnego w kontekście udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy po 30 czerwca 2024 r. nie może stanowić podstawy do uchylenia zarzutu bezczynności, a organ ma obowiązek prowadzić sprawę w terminach określonych ustawą o cudzoziemcach.

Nie stanowi rażącego naruszenia prawa przedłużenie procedowania sprawy ze względu na wstrzymanie biegu terminów w zgodności z ustawą, jeżeli decyzja o ich przedłużeniu była podejmowana w przekonaniu o zmianach legislacyjnych będących w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ustanie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. za zasadne, podtrzymując stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie do rozpoznania wniosku o pobyt czasowy bez dalszych przesunięć terminów.

Przepisy o przedłużeniu zawieszenia terminów administracyjnych na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy są niezgodne z konstytucyjnym prawem do sądu (art. 45 Konstytucji RP), jeżeli zastosowane po zakończeniu rzeczywistej potrzeby, jaką była sytuacja masowego napływu cudzoziemców.

W sprawach imigracyjnych, gdy zainteresowany złożył wniosek po 30 czerwca 2024 r., nie stosuje się art. 100d ustawy o pomocy Ukraińcom, a bezczynność organu należy oceniać zgodnie z art. 112a ustawy o cudzoziemcach. Bezczynność, nawet bez rażącego naruszenia prawa, obliguje organ do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany po 30 czerwca 2024 r., a więc organ administracji działał w stanie bezczynności, nie mającej charakteru rażącego naruszenia prawa. Skarga kasacyjna oddalona.

Przedłużenie stosowania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. z naruszeniem zasady proporcjonalności uzasadnia zastosowanie rozproszonej kontroli konstytucyjności i odmowę stosowania tego przepisu, co potwierdza bezczynność organu wobec wniosków o pobyt czasowy.

Świadczenie pieniężne orzekane na podstawie art. 43a k.k. nie jest środkiem karnym podlegającym łączeniu w trybie art. 90 § 2 k.k. W razie zbiegu przestępstw świadczenia pieniężne orzeczone za każde z nich podlegają kumulatywnemu wykonaniu, a nie zastąpieniu jednym świadczeniem łącznym.