Samo odbywanie kary pozbawienia wolności nie spełnia przesłanek całkowitej nieściągalności dla umorzenia należności składkowych. Umorzenie możliwe jest jedynie w razie zaistnienia wyjątkowych okoliczności, które muszą być wykazane przez wnioskodawcę.

NSA uchyla wyrok WSA w Warszawie w zakresie umorzenia postępowania dotyczącego rażącego naruszenia prawa i oddalenia roszczenia o przyznanie sumy pieniężnej, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, uwzględniając skutki dla ochrony interesów prawnych skarżących.

W przypadku decyzji umarzającej postępowanie na podstawie art. 22 ust. 6 specustawy przesyłowej, ograniczenia odszkodowawcze dotyczą wyłącznie gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, co nie rozciąga się na użytkowników wieczystych posiadających prawnorzeczowe prawa do takich gruntów.

Decyzja o wpisie nieruchomości do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, z powodu możliwego wpływu dawnej działalności wojskowej, jest zgodna z prawem; skarga kasacyjna nie podważa ustalonego stanu faktycznego ani procesu decyzyjnego.

Zastosowanie trybu art. 155 k.p.a. nie może służyć ponownej weryfikacji decyzji ostatecznych jako surogat kolejnej instancji, lecz wymaga wykazania istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony, co nie może być jedynie subiektywnym przekonaniem strony.

Bezczynność organu administracji publicznej może zostać uznana za rażące naruszenie prawa nawet w sytuacji wcześniejszego orzeczenia o bezczynności tego organu względem innej strony postępowania. Ostateczne rozstrzygnięcie o sankcji pieniężnej wymaga merytorycznej oceny stwierdzenia takiego naruszenia.

Decyzji RDOŚ, określającej środowiskowe uwarunkowania, nadano rygor natychmiastowej wykonalności w zgodzie z art. 108 k.p.a., uzasadniony bezpieczeństwem energetycznym kraju i interesem gospodarczym inwestora, gdyż wykonalność natychmiastowa nie stoi w sprzeczności z prawem do odwołania.