Policjantowi, który wystąpił o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego po zwolnieniu ze służby przed 6 listopada 2018 r., przysługuje ono według zasad określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2018 r., co wymaga zastosowania współczynnika 1/21, a nie niekonstytucyjnego 1/30.

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej w związku z art. 115a ustawy o Policji nie stanowi przeszkody dla zastosowania zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w brzmieniu sprzed 6 listopada 2018 roku.

Prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. wyłącza ponowne prowadzenie postępowania i orzekanie za zachowanie dotyczące tego samego obowiązku alimentacyjnego oraz tego samego pokrzywdzonego, jeżeli okres czynu zarzuconego w późniejszej sprawie w całości mieści się w okresie objętym wcześniejszym wyrokiem. W takiej sytuacji zachodzi przesłanka rei iudicatae z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., skutkująca

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie wyklucza art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym po 1 października 2020 r. przed 6 listopada 2018 r., co nie koliduje z zasadami ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Skarga kasacyjna oddalona.

Dolną granicę stawki dziennej grzywny za przestępstwo skarbowe, określoną w art. 23 § 3 k.k.s., ustala się według minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w czasie popełnienia czynu. Orzeczenie stawki niższej niż jedna trzydziesta tego wynagrodzenia stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, uzasadniające uchylenie rozstrzygnięcia o karze.

Skutku wywłaszczenia nie można domniemywać; przeznaczenie działki jako "jezdnia dróg kołowych" nie odpowiada jej ujęciu jako ulicy w rozumieniu art. 10 ust. 5 uggwn; wpis do księgi wieczystej jest wiążący dla organów, a praw do nieruchomości nie można ustalać w oparciu o domniemania.

Przesłanką interwencyjnego odebrania zwierząt z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt jest nie tylko bezpośrednie zagrożenie ich życia, lecz także stan potencjalnie zagrażający zdrowiu, co wymaga natychmiastowych działań zabezpieczających.

Kara ograniczenia wolności wymierzona na podstawie art. 20–21 k.w., także gdy jej zastosowanie nastąpiło w następstwie kontrawencjonalizacji kary orzeczonej pierwotnie za przestępstwo, nie jest karą tego samego rodzaju co kara ograniczenia wolności z art. 34–35 k.k. Nie może zatem zostać połączona z tą ostatnią w wyroku łącznym na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k.