Zanonimizowane uzasadnienia wyroków w sprawach o przestępstwa przeciwko wolności seksualnej mogą naruszać prawo do prywatności uczestników postępowań, co uzasadnia odmowę ich udostępnienia jako informacji publicznej.

Opieka nad osobą niepełnosprawną, aby uprawniać do świadczenia pielęgnacyjnego, musi rzeczywiście wykluczać możliwość podjęcia zatrudnienia; brak wykazania związku przyczynowego między biernością zawodową a opieką uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Dofinansowanie nie jest opodatkowaną VAT dotacją z bezpośrednim wpływem na cenę usług świadczonych przez spółkę, gdyż ma charakter kosztowy i służy pokryciu ogólnych wydatków projektu, a nie wpływa bezpośrednio na ich cenę, co nie spełnia wymogów art. 29a ust. 1 u.p.t.u.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne nie spełnia wymogów formalnych i zostaje oddalona; NSA podtrzymuje decyzję o odmowie umorzenia dokonując wiążącej interpretacji wymogów proceduralnych skargi.

Działania podatnika w zakresie handlu samochodami, choć zależne od organizacji zewnętrznej spółki, były rzeczywiste i nie pozbawiały go statusu podatnika VAT. Brak było podstaw do odmowy prawa do odliczenia podatku VAT oraz uznania wystawionych faktur za "puste".

Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu wniesienia odwołania było zasadne, gdyż uchybienie terminu nie wystąpiło w wyniku prawidłowego doręczenia decyzji podatkowej w trybie zastępczym.

Oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej z uwagi na brak formalnych przesłanek do podważenia postanowienia organu podatkowego oraz niedostateczną realizację wymogów formalnych skargi kasacyjnej.

Umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego legalności otworów okiennych było przedwczesne z powodu niezastosowania przepisów prawa materialnego oraz braku wystarczającego uzasadnienia aktów administracyjnych, co narusza zasady postępowania administracyjnego zawarte w KPA.

Wykładnia art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dokonywana przez pryzmat celu świadczenia oraz dobra dziecka, wyklucza automatyzm w dzieleniu kwoty wsparcia na połowę w przypadku opieki naprzemiennej, jeżeli tylko jeden z małżonków złożył wniosek, a wypłata pełnej kwoty świadczenia jednemu z rodziców nastąpiła za ich zgodnym porozumieniem i służyła niezakłóconemu zaspokajaniu

Faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie dają podstaw do obniżenia należnego podatku VAT; instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego, które kończy się jego umorzeniem, nie skutkuje zawieszeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Skarga kasacyjna dotycząca określenia kwoty zwrotu dofinansowania z unijnych środków została oddalona z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych i brak wykazania istotnego naruszenia przepisów prawa przez sąd pierwszej instancji.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz wyrok WSA były zgodne z prawem. Przewóz realizowany przez aplikację Uber nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej, a argumenty skargi kasacyjnej nie przemawiały za zmianą tego rozstrzygnięcia.

Zapytanie o techniczne aspekty funkcjonowania systemu e-Doręczeń, w tym brak daty na dokumentach, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, na co wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych.

Prawo do rekompensaty za pozostawione nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uzależnione od spełnienia warunku repatriacji byłych właścicieli na obecne terytorium państwa polskiego.

Dokumenty dotyczące zewnętrznych działań organu, powiązań interpersonalnych oraz realizacji zadań publicznych, mieszczą się w zakresie informacji publicznej, co uzasadnia obowiązek ich udostępnienia przez podmioty publiczne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że w okresie nieobsadzenia organu i jego reorganizacji, termin do wykonania wyroku WSA nie rozpoczął biegu. Krajowej Radzie Bibliotecznej nie można zarzucić bezczynności w realizacji zobowiązania wynikającego z wyroku.

Czas dojazdu wraz z przesiadkami uwzględniony w art. 93 ust. 1 i art. 88 ust. 4 ustawy o Policji nie może przekraczać dwóch godzin w obie strony. Brak zasadności roszczenia o zwrot kosztów dojazdu, gdy czas ten przekracza określony limit.