Brak skutecznego podważenia ustaleń faktycznych uzasadnia prawidłowość decyzji organu podatkowego opartej na art. 104 ust. 8 i 9 ustawy o podatku akcyzowym, określających obowiązek podatkowy w przypadku znaczącego odstępstwa od rynkowej wartości pojazdu.

Nałożenie kary pieniężnej na podmiot naruszający przepisy o transporcie drogowym nie podlega miarkowaniu na podstawie działu IVa k.p.a., gdyż regulacje ustawy o transporcie drogowym mają charakter szczególny i wyłączają stosowanie przepisów ogólnych k.p.a.

Kara pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nałożona zgodnie z prawem, brak podstaw do zastosowania przesłanek wyłączających odpowiedzialność podmiotu gospodarczego.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki rekompensaty z przyczyn merytorycznych, bez braków formalnych, winna być wydana w formie decyzji administracyjnej, co daje prawo do jej zaskarżenia. Skarga kasacyjna Ministra oddalona.

Ostateczna decyzja o nieprzeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko nie równa się ocenie wskazującej brak negatywnego wpływu na środowisko. Odstępstwo od zakazu inwestycji na obszarze chronionym wymaga wyraźnego wykazania braku jej negatywnego wpływu.

Skarga kasacyjna C. S.A. w K. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za bezzasadne, podtrzymując prawidłowość oceny prawnej przyjętej przez WSA.

Opinia biegłego jest istotnym dowodem w postępowaniu dotyczącym zmiany stanu wody na gruncie, lecz podlega ocenie organu administracyjnego pod kątem spójności i zgodności z innymi dowodami. Art. 234 ust. 3 Prawa wodnego przewiduje procedurę nakładania obowiązków zapobiegających szkodom, którą należy stosować zgodnie z zasadą lex retro non agit.