NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, iż decyzje organów w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego nie naruszały rażąco prawa; postępowanie nieważnościowe nie doprowadziło do stwierdzenia nieważności z uwagi na brak przesłanek kwalifikujących naruszenie jako rażące.

Brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej w sprawie przewlekłości postępowania; brak złożenia wniosku o odszkodowanie wyklucza bezczynność Wojewody w przedmiocie ustalenia odszkodowania.

Oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej z powodu błędnego określenia przedmiotu skargi na bezczynność, ponieważ wniosek z 29 grudnia 2005 r. dotyczył innego postępowania niż żądanie w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie oddalił skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalająca skargę na przewlekłość i bezczynność wniosku o odszkodowanie zostaje oddalona z uwagi na brak przesłanek do uznania przewlekłości postępowania, zaś zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 EKPC za niezasadny.

W przypadku skargi na bezczynność organu administracji dotyczącej odmowy wydania decyzji odszkodowawczej, skarga powinna precyzyjnie odpowiadać treści wniosku złożonego do organu; ewentualne rozbieżności uniemożliwiają uznanie bezczynności organu.

Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego; wniosek o stwierdzenie nadpłaty był spóźniony i należycie umorzony, co potwierdza zgodność z prawem decyzji organu i wyroku sądu pierwszej instancji.

Oddalenie skargi kasacyjnej dotyczyło zarzutów bezczynności i przewlekłości postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego, związanych z ustaleniem odszkodowania, których prawidłowości nie wykazano.

W sprawach o bezczynność i przewlekłość postępowania administracyjnego, gdy wniosek dotyczy ustalenia prawa własności, a nie odszkodowania, nie można zarzucać organowi bezczynności w kwestii odszkodowania, jeśli uprzednio nie wydano orzeczenia o nabyciu własności (NSA, wyrok z dnia 19 czerwca 2026 r., II GSK 2097/25).

Oddalenie skargi kasacyjnej Z.B.D.J. i W. sp. z o.o. z powodu niewykazania bezczynności w świetle niezasadności zarzutów proceduralnych oraz prawnych, co potwierdza prawidłowość działania organów i sądów w związku z rozbieżnym charakterem wniosków.

Odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT wymaga wykazania, w oparciu o kompletny i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy, że konkretne faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Same nieprawidłowości w ewidencji odpadów, danych transportowych lub oznaczeniu kodu odpadów nie uzasadniają automatycznie uznania faktur za puste ani

Ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w VAT w wysokości 100% na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wymaga jednoznacznego wykazania w decyzji, że podatnik świadomie uczestniczył w oszustwie podatkowym. Niedochowanie należytej staranności i brak dobrej wiary, choć mogą uzasadniać zastosowanie sankcji, nie przesądzają samodzielnie o spełnieniu przesłanek sankcji maksymalnej; braków

Nie sposób wykazać, jak wymaga tego art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., wystąpienia stanu, w którym naruszenie przepisów postępowania podatkowego mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jeśli nie zostanie podany dla nich taki punkt odniesienia w prawie materialnym, któremu ustalenia czynione w ramach tych przepisów miały służyć.

Stwierdzenie wypadku o którym mowa w art. 4 pkt 15 lit. c tiret pierwsze ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 2055 ze zm.) nie wymaga ustalenia, że doszło do niego w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia.