Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że po 1 lipca 2024 r. art. 100d ustawy o pomocy jest oczywiście sprzeczny z Konstytucją RP, co uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu, mimo że wymienione przepisy nie miały już zastosowania.

Zgodnie z wyrokiem NSA, nieprzewidziane i niezawiniono naruszenie przepisów transportowych, niewystarczająco uzasadnione przez skarżącego, wyklucza zastosowanie zwolnienia z kary. Przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, gdy u.t.d. reguluje karę odmiennie.

Art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w zakresie przewidującym wykluczenie środków prawnych zwalczających bezczynność administracji, jest od dnia 1 lipca 2024 r. niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, co uzasadnia ponowne rozpoznanie kwestii bezczynności organu administracyjnego względem cudzoziemców.

Zaskarżony wyrok oddalający skargę kasacyjną jest zgodny z prawem, albowiem ograniczenia czasowe art. 100c i 100d ustawy o pomocy nie niweczyły obowiązków organu po 30 czerwca 2024 roku. WSA słusznie zobowiązał Wojewodę do niezwłocznego rozpatrzenia wniosku o pobyt czasowy.

Odprowadzanie wód opadowych do rowów melioracyjnych nie oznacza włączenia działki w system otwartej lub zamkniętej kanalizacji. Tym samym, nie stanowi podstawy do uchylenia obowiązku uiszczania opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

NSA oddalił skargę kasacyjną Powiatu R. wskazując, że użytkowane przez skarżącego rowy melioracyjne rodzą obowiązek świadczenia na rzecz Gminnej Spółki Wodnej z tytułu stosownych korzyści, zgodnie z art. 454 Prawa wodnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z powodu nieważności postępowania wynikającej z orzekania wobec zmarłej strony. Zarządzenie Burmistrza, jako akt prawa miejscowego, wymagało prawidłowego upoważnienia, co nie zostało spełnione, zarządzenie było więc nieważne.

Decyzja organu administracyjnego o zatrzymaniu prawa jazdy jest związana i opiera się na liczbie punktów karnych zgromadzonych w ewidencji, której weryfikacja nie należy do kompetencji tych organów.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając, że obowiązek szczepienia dziecka jest wymagalny i określony zgodnie z prawem, co nie uzasadniało przerw w postępowaniu egzekucyjnym wynikających z zarzutów skarżących.