Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie przesądza o jej związaniu z działalnością gospodarczą. Wymagane jest faktyczne lub potencjalne wykorzystanie nieruchomości w działalności, co musi być oceniane indywidualnie.

Nieruchomość pozostaje związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeśli znajduje się w rejestrze środków trwałych i podjęto działania celem jej wynajmu, niezależnie od braku aktualnej działalności gospodarczej na terenie nieruchomości.

Zarówno faktyczne niewykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej, jak i brak ich formalnego wyłączenia z gospodarczego użytkowania (decyzja nadzoru budowlanego) nie wyłączają stosowania wyższej stawki podatku od nieruchomości z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Pojęcie „związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej” jest szersze od pojęcia „zajęcia” nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Dla uznania nieruchomości za związaną z działalnością gospodarczą nie jest zatem konieczne jej faktyczne wykorzystywanie do tej działalności.

Nieprawomocny wyrok uchylający decyzję podatkową nie znosi wymagalności obowiązku, uzasadniając jedynie zawieszenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a. oraz art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia.

Członek zarządu spółki odpowiada solidarnie za zobowiązania podatkowe spółki, jeśli nie wykaże należnej staranności, w szczególności nie złoży wniosku o upadłość w terminie, mimo oczywistej niewypłacalności spółki.

Posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu pod zlikwidowaną linią kolejową, połączone z potencjalnym wykorzystaniem w działalności gospodarczej, wystarcza do uznania gruntu za związanego z działalnością gospodarczą w ramach rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania nie może być stosowana retroaktywnie do transakcji zbycia udziałów z 2016 roku, gdyż naruszałoby to zasadę pewności prawa i niedziałania prawa wstecz.