Działka nr ewid. […] nie znajduje się na obszarze objętym systemem kanalizacji otwartej. Odprowadzanie wód deszczowych do rowu melioracyjnego bez urządzeń retencyjnych nie spełnia przesłanek wyłączenia obowiązku opłaty za zmniejszenie retencji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odprowadzanie wód opadowych do rowów melioracyjnych nie oznacza włączenia nieruchomości do systemu kanalizacji deszczowej, co wyklucza zwolnienie od opłaty za zmniejszenie retencji, o ile rów nie jest częścią oficjalnej gminnej sieci kanalizacyjnej.

Orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej o niezdolności G.K. do zawodowej służby wojskowej pozostaje w mocy; wcześniejsze przyznanie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej nie ma wpływu na ocenę zdolności do służby zawodowej.

Decyzja o naliczeniu opłat z tytułu zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r., zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 1998 r., stanowi wystarczający dowód dla potwierdzenia prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym, co potwierdza wykładnia NSA.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania o warunki zabudowy. Brak miejscowego planu nie uzasadnia automatycznie zawieszenia postępowania.

Decyzja administracyjna o ustaleniu warunków zabudowy, która nie narusza istotnie przepisów K.p.a. oraz u.p.z.p., jest zgodna z prawem i prawidłowo chroni interesy publiczne i prywatne, nawet jeśli określone warunki zabudowy nie implikują obowiązków w projekcie budowlanym.

W sprawie dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za przewóz okazjonalny bez licencji i niespełniającym wymogów pojazdem, NSA uchylił wyrok WSA, uznając zasadność decyzji organów transportowych. Przewóz taki wymaga odpowiedniej licencji, a jej brak usprawiedliwia nałożenie kary.

Istniejący rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji deszczowej w rozumieniu Prawa wodnego, co obliguje do wniesienia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Nieruchomość nie jest ujęta w system kanalizacyjny zorganizowany przez właściwy podmiot, dlatego odprowadzanie wód do rowu nie jest wystarczającym powodem zwolnienia z opłat wobec niezrealizowania funkcji retencyjnej

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istnienie rowu melioracyjnego na nieruchomości nie świadczy o ujęciu działki w systemie kanalizacji otwartej, co potwierdza zasadność naliczania opłaty za zmniejszenie retencji terenowej.

Sama techniczna możliwość odprowadzenia wód opadowych z nieruchomości, w tym poprzez ich kierowanie do rowu melioracyjnego, nie oznacza, że nieruchomość ujęta jest w system kanalizacji opadowej, co skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty za zmniejszenie retencji obszarowej.

Dla zaliczenia wierzytelności jako nieściągalnych do kosztów podatkowych konieczne jest udokumentowanie ich postanowieniem właściwego organu egzekucyjnego, które jednoznacznie odnosi się do danych wierzytelności, zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie oznacza objęcia nieruchomości systemem kanalizacji otwartej, co nie zwalnia z opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Niewywiązanie się z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest deliktem jednorazowym, wykluczającym zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Uchyla się wyrok WSA, przywracając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej.

Organ administracyjny, nakładając sankcję administracyjną, zobowiązany jest do bezspornego ustalenia, że naruszenie przepisów istotnie miało miejsce, przy czym ciężar dowodu leży po stronie organu, a wymagane dowody muszą być wolne od wątpliwości.

W decyzjach środowiskowych dopuszczalne jest określenie warunków ochrony wartości przyrodniczych, w tym wyznaczenie pasów ochronnych, jednakże ich szerokość nie może być ustalana wyłącznie na podstawie Polskich Norm, jeśli nie wynika to bezpośrednio z przepisów prawa.

Zdemontowana przednia część pojazdu, przy wyrejestrowaniu i braku kluczowych komponentów, stanowi odpad zgodnie z ustawą o odpadach. Jej sprowadzenie bez wymaganych zezwoleń narusza przepisy międzynarodowe. Skarga kasacyjna na jej kwalifikację jako odpad jest bezzasadna.

Sam wpis do rejestru przedsiębiorców nie wystarcza do uznania za prowadzenie działalności gospodarczej. Organy publiczne muszą wykazać faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej w celu zastosowania art. 24f ust. 1 u.s.g. wobec radnego.