Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku, organ ochrony środowiska prawidłowo zawiesza postępowanie w sprawie szkody w środowisku, gdy odpady pozostają na miejscu. Postępowanie wpadkowe dotyczy wyłącznie przesłanek proceduralnych, bez oceny zasadności wszczęcia głównego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że w przypadku formalnie kompletnego wniosku o przyznanie pomocy, organ administracyjny nie posiada normatywnego obowiązku pouczania o brakach w okresie możliwym do dokonania zmiany wniosku; zmiany wniosku dokonane po upływie tego terminu są nieskuteczne.

Dla uzyskania zezwolenia na pobyt stały z tytułu polskiego pochodzenia nie wystarcza udowodnienie polskiej narodowości przodków. Cudzoziemiec powinien samodzielnie wykazać autentyczny, trwały i uzewnętrzniony związek z polskością, wyrażający się w świadomym kultywowaniu języka, kultury, tradycji lub tożsamości narodowej; wiedza nabyta wskutek edukacji i pobytu w Polsce nie zastępuje tej przesłanki.

Ocena, czy wykonanie robót budowlanych stanowi samowolę uzasadniającą zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, wymaga zastosowania przepisów obowiązujących w dacie ich realizacji. Błędne przyjęcie aktualnego rodzaju wymaganej zgody budowlanej nie uzasadnia uchylenia postanowienia o wstrzymaniu budowy, jeżeli roboty w świetle prawa obowiązującego w chwili ich wykonania wymagały co najmniej pozwolenia

Decyzja kasatoryjna na podstawie art. 138 § 2 Kpa. jest uzasadniona, jeżeli organ pierwszej instancji nie wyjaśnił istotnych dla legalizacji obiektu okoliczności dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, a ich ustalenie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W kontroli sprzeciwu z art. 64e p.p.s.a. sąd może ocenić materialnoprawne znaczenie niewyjaśnionych faktów dla istnienia

Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zgłoszenia dla obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie robót budowlanych ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy obiekt pozostaje w ścisłym, bezpośrednim i czasowym związku funkcjonalnym z obsługą konkretnych robót. Obiekt faktycznie pełniący funkcję mieszkalną nie korzysta z tego zwolnienia, niezależnie od deklaracji inwestora

Decyzja kasacyjna z art. 138 § 2 k.p.a. jest niedopuszczalna, jeżeli dostrzeżone przez organ odwoławczy braki materiału dowodowego mogą zostać usunięte w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego z art. 136 § 1 k.p.a. Organ nie może przekazać sprawy do ponownego rozpoznania wyłącznie dla zweryfikowania okoliczności, których ustalenie nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne, podtrzymując decyzję Sądu I instancji o uchyleniu decyzji organów budowlanych; zasady interpretacji art. 51 Prawa budowlanego wymagają oceny istotności odstępstw projektu mimo wygaśnięcia pozwolenia na budowę.

Decyzja organu nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania parkingu po jego samowolnym zajęciu na plac składowy jest zgodna z prawem. Nie stwierdzono przesłanek do uznania nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a, a nakazy były możliwe do wykonania zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

Zasady wydawania pozwoleń wodnoprawnych muszą spełniać wymogi miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz przewidziane przepisy Prawa Wodnego. NSA potwierdził, że wydane pozwolenie było zgodne z obowiązującymi normami prawnymi i miejscowym planem, a zaskarżenie było niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał decyzję Wojewody Małopolskiego za nieważną w zakresie zwrotu nieruchomości, w której uprawnienia E. Ł. wygasły na mocy art. 136 ust. 7 u.g.n., z uwagi na złożenie wniosku po terminie.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne i sąd pierwszej instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy, stwierdzając, że utrata władania nieruchomością miała miejsce przed 5 kwietnia 1958 r.

Bezpodstawne jest kwestionowanie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdy decyzja organu znajduje umocowanie w prawidłowej wykładni przepisów materialnoprawnych i brakuje wskazania konkretnych naruszeń prawa przez organy i sądy administracyjne.