Posiadacz nieruchomości, na której magazynowane są odpady bez wymaganych zezwoleń, jest odpowiedzialny za ich usunięcie. Substancje mogą być kwalifikowane jako odpady na podstawie zachowania się właścicieli oraz potencjalnego zagrożenia dla środowiska.

Po definitywnym ustaleniu przez wierzyciela, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nigdy nie istniał, niedopuszczalne jest dalsze dochodzenie od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych, choćby egzekucję wszczęto uprzednio legalnie na podstawie ostatecznej decyzji. Koszty egzekucyjne nie mają samoistnego charakteru, lecz pozostają funkcjonalnie i akcesoryjnie związane z istniejącym obowiązkiem publicznoprawnym

Decyzja o wstrzymaniu użytkowania instalacji do wytwarzania produktów przez mieszanie i konfekcjonowanie chemicznych półproduktów, wydana z uwagi na brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, została uznana za zgodną z prawem i nie naruszającą przepisów materialnych ani proceduralnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę na czynność materialno-techniczną polegającą na aktualizacji danych ewidencyjnych gruntów i budynków za dopuszczalną, gdyż doszło do naruszenia przepisów regulujących tryb tej aktualizacji, co wpływa na uprawnienia stron.

Momentem stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci infrastruktury technicznej jest data uzyskania pozwolenia na jej użytkowanie. Trzyletni termin na wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej biegnie od tej daty. NSA oddala skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość przyjętej wykładni przez WSA.

Zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie istnieje, gdy podstawowe postanowienie administracyjne pozostaje skuteczne i wiążące.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że naruszenie przez Ministra Rozwoju i Technologii procedury administracyjnej (art. 10 k.p.a.) nie wpłynęło na wynik sprawy i uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, oddalając skargę z uwagi na nieistotność uchybienia proceduralnego dla meritum.

Skarga kasacyjna G. E. N. Sp. z o.o. Sp. k. w Białymstoku została rozstrzygnięta przez NSA negatywnie – art. 155 k.p.a. nie uzasadnia zmiany decyzji ostatecznej w zakresie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej wobec nieprawidłowości zarzutów dotyczących wykładni i zastosowania przepisów unijnych.

Zastosowanie trybu art. 155 k.p.a. nie może służyć ponownej weryfikacji decyzji ostatecznych jako surogat kolejnej instancji, lecz wymaga wykazania istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony, co nie może być jedynie subiektywnym przekonaniem strony.

Decyzji RDOŚ, określającej środowiskowe uwarunkowania, nadano rygor natychmiastowej wykonalności w zgodzie z art. 108 k.p.a., uzasadniony bezpieczeństwem energetycznym kraju i interesem gospodarczym inwestora, gdyż wykonalność natychmiastowa nie stoi w sprzeczności z prawem do odwołania.

Bezczynność organu administracji publicznej może zostać uznana za rażące naruszenie prawa nawet w sytuacji wcześniejszego orzeczenia o bezczynności tego organu względem innej strony postępowania. Ostateczne rozstrzygnięcie o sankcji pieniężnej wymaga merytorycznej oceny stwierdzenia takiego naruszenia.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie składowiska odpadów prowadzonego przez I. sp. z o.o. było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa materialnego oraz procesowego, a uchybienia wskazane przez organ w zarządzeniu były uzasadnione stanem faktycznym stwierdzonym podczas kontroli.

Jeżeli pojazd mechaniczny prowadzony przez sprawcę czynu z art. 178a § 1 k.k. nie stanowi jego wyłącznej własności, niedopuszczalne jest orzeczenie jego przepadku. Na gruncie art. 44b § 2 k.k. w poprzednim brzmieniu należało orzec przepadek równowartości pojazdu, zaś przy ponownym orzekaniu konieczne jest zbadanie względności ustawy nowej przewidującej obligatoryjną nawiązkę.